ანალიტიკოსი ირაკლი მელაშვილი ფეისბუქზე წერს, რომ 6 ნოემბერს საქართველოს პროკურატურამ ფაქტობრივად დაარღვია კანონი ოპოზიციური ლიდერებისათვის ახალი ბრალის წარდგენისას.
შეგახსენებთ, 6 ნოემბერს, სისხლისსამართლებრივი დევნა დაიწყო მიხეილ სააკაშვილის, გიორგი ვაშაძის, ნიკა გვარამიას, ნიკანორ მელიას, ზურაბ გირჩი ჯაფარიძის, ელენე ხოშტარიას, მამუკა ხაზარაძის და ბადრი ჯაფარიძის მიმართ. პროკურატურის სწორედ ამ განცხადებას ეხმიანება ირაკლი მელაშვილი და განმარტავს, რატომ დაარღვია კანონი თავად პროკურატურამ.
„ბათუმელები“ სრულად გთავაზობთ ირაკლი მელაშვილის ტექსტს.
„როდესაც სახელმწიფო თავის მოქალაქეს აბრალებს სხვა მტრულ სახელმწიფოსთან ურთიერთობას, თან ღია პოლიტიკურ ურთიერთობებზეა საუბარი და არა შპიონაჟზე, აქ რამდენიმე საკითხია აუცილებლად გასარკვევი.
პირველ რიგში, უნდა ვიცოდეთ, იურიდიულად რას გულისხმობს ტერმინ „მტრულ სახელმწიფოში“ პროკურატურა? ვინ დაადგინა ოფიციალურად, რომელია საქართველოსთვის მტრული სახელმწიფო? რომელი დოკუმენტის საფუძველზე? პროკურატურა არ არის უფლებამოსილი თავად, დამოუკიდებლად გადაწყვიტოს ეს საკითხი.
დემოკრატიულ ქვეყნებში, ძირითადად, ეროვნული უსაფრთხოების სტრატეგიული დოკუმენტები და კონცეფციები განსაზღვრავს, რომელია მტრული სახელმწიფოები და რა კრიტერიუმებით ხდება ამ სიაში რომელიმე ქვეყნის შეყვანა. ამ დოკუმენტით მტრული სახელმწიფოების სიაში მოხვედრა არის უცხო ქვეყნისთვის ასეთი სტატუსის ოფიციალურად მინიჭების ერთადერთი საკანონმდებლო საფუძველი.
უსაფრთხოების პოლიტიკურ დოკუმენტებში, როგორც წესი, მითითებულია, თუ რა მიზეზებით ენიჭება სახელმწიფოს ეს სტატუსი. მაგალითად: დიდი ბრიტანეთის ეროვნული უსაფრთხოების სტრატეგია [NSS 2025] პირდაპირ საუბრობს „მტრულ სახელმწიფოებზე” (hostile states) და „მოწინააღმდეგეებზე” [adversaries]. აშშ-ს ეროვნული უსაფრთხოების სტრატეგია [NSS] გამოყოფს მტრულ სახელმწიფოების ორ ძირითად ჯგუფს, ევროკავშირის სტრატეგიული კომპასი [Strategic Compass, 2022 წელი] და სხვა დოკუმენტები [მაგ., ევროპული უსაფრთხოების სტრატეგია] ასევე მოიცავს მტრული სახელმწიფოების თემას.
დავძებნე და საქართველოს არცერთ პოლიტიკურ დოკუმენტში დასავლეთის ქვეყნები არ არის შეყვანილი „მტრული სახელმწიფოს“ რიგებში. საქართველოს ეროვნული უსაფრთხოების კონცეფციის დოკუმენტში კი აშშ [7.1 პუნქტი], ევროკავშირი [5.2] და უკრაინა [7.2] არათუ მტრულ სახელმწიფოებად, არამედ სტრატეგიულ მოკავშირეებად მოიხსენიებიან. ეს დოკუმენტი ძალაშია და არავის გაუქმებია.
მეორე საკითხია, რომ მთავრობას, თუნდაც ოფიციალურად ჰქონდეს დადგენილი მტრული სახელმწიფოების სია, მან ამის შესახებ უნდა აცნობოს საკუთარ მოქალაქეებს, რათა მოქალაქე ინფორმირებული იყოს ასეთ სახელმწიფოსთან მისი ურთიერთობის დაუშვებლობაზე. თუ არცერთი არსებობს და არც მეორე, მაშინ რის საფუძველზე წარუდგენენ ბრალს ნებისმიერ მოქალაქეს „მტრულ სახელმწიფოებთან ურთიერთობაზე”, თუ ბრალის წარდგენის დღისათვის სახელმწიფოს არც ერთი ოფიციალური აქტით არ იყო დადგენილი ასეთი სახელმწიფოების არსებობა?
რას ნიშნავს ტერმინი „თანამშრომლობა სხვა სახელმწიფოსთან?”
მაგალითად, მე ღიად და საჯაროდ ვაკრიტიკებდი როგორც შევარდნაძის, ასევე სააკაშვილის ხელისუფლებებს, კორუფციის, ადამიანის უფლებების დარღვევის თუ სხვა პოლიტიკური საკითხებისადმი ჩემი განსხვავებული შეხედულებებიდან გამომდინარე. ამას ვაკეთებდი, როგორც ქართველებთან, ასევე უცხოელებთან ურთიერთობაში, მედიაში, პირისპირ საუბრებში თუ კონფერენციებზე, მათ შორის, მოვითხოვდი, რომ დემოკრატიულ ქვეყნებს მიეღოთ ზომები იმ თანამდებობის პირების მიმართ, ვინც ჩართული იყო კორუფციასა და საქართველოს მოქალაქეების უფლებების მასობრივ შელახვაში.
თუ ეს ვინმეს აზრით „სხვა სახელმწიფოსთან თანამშრომლობაა”, გილოცავთ, თქვენ სსრკ-ში დარჩენილხართ. ეს იყო საბჭოთა პრაქტიკა, როცა უცხოელებთან მშობლიური სსრკ-ს კრიტიკა იკრძალებოდა და რომელიც პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში აღორძინდა, მაგალითად, რუსეთსა და ბელარუსში.
ინფორმაციისათვის, 1975 წლიდან მოყოლებული, როდესაც ჰელსინკიში ხელი მოეწერა ევროპის უშიშროების და თანამშრომლობის დოკუმენტს, ადამიანის უფლებების, თავისუფალი არჩევნების, სიტყვის თუ მედიის თავისუფლებების დაცვის საკითხები უკვე აღარ არის ქვეყნების მხოლოდ საშინაო საქმე, იგი წევრი ქვეყნების და საერთაშორისო ორგანიზაციების მხრიდან მონიტორინგს ექვემდებარება. საქართველო კი, ამ დოკუმენტს მიერთებულია, ანუ იურიდიული ვალდებულება აქვს შეასრულოს მისი მოთხოვნები.
„დასავლეთის იმპერიალისტურ, მტრულ ქვეყნებთან” თანამშრომლობის მოტივით საქართველოში ბოლო გასამართლებულები იყვნენ: ზვიად გამსახურდია, მერაბ კოსტავა და სხვა ქართველი დისიდენტები, გასული საუკუნის 80-იანი წლების დასაწყისში. ისინი მაშინდელი ხელისუფლების და პროკურატურის აზრით, მტრულ არხებს სსრკ-ზე, საბჭოთა სისტემასა თუ ქვეყნის პოლიტიკურ ხელმძღვანელობაზე მადისკრედიტირებელ ინფორმაციას აწვდიდნენ და ეწეოდნენ ანტისაბჭოთა აგიტაცია – პროპაგანდას. მე-20 საუკუნის 80-იანი წლების მეორე ნახევრიდან ამას სსრკ-ც აღარ შვრებოდა.
დემაგოგიის თავიდან ასაცილებლად სპეციალურად ხაზს ვუსვამ, მე მაშინდელ დისიდენტებს არ ვადარებ ახლანდელ ოპოზიციონერ ლიდერებს, ძალიან კარგად ვიცი, რომ ცა და დედამიწაა სხვაობა, მაგრამ ეს არ ცვლის ხელისუფლებების ქმედებებისადმი ჩემს დამოკიდებულებას. მე ვადარებ მაშინდელი და ახლანდელი ხელისუფლების პოლიტიკას ამ კუთხით, ვინაიდან სსრკ-ს დროს, ოფიციალური პროპაგანდა განსხვავებულად მოაზროვნეებს, ვინც იბრძოდა სსრკ-ს პოლიტიკის წინააღმდეგ, ადამიანის უფლებების და დემოკრატიული ღირებულებების დასაცავად მოიხსენიებდა „დასავლეთის აგენტებად“.
აგრეთვე, ვაფასებ იმ ხალხის რეაქციას, ვინც დღეს ამართლებს პროკურატურის მიერ ოპოზიციის ლიდერების მიმართ მტრულ ქვეყნებთან თანამშრომლობის მოტივით სისხლის სამართლის საქმის აღძვრას.
საზოგადოების ამ ნაწილის რეაქცია და არგუმენტები ანალოგიურია სსრკ-ს დროინდელი ტელევიზიით შრომითი კოლექტივების წარმომადგენლების გამოსვლებისა, რომლებიც მკაცრად გმობდნენ დისიდენტების, შემდეგში კი ეროვნული მოძრობის ლიდერების „ანტისახელმწიფოებრივ”, „ექსტრემისტულ” საქმიანობას და „იმპერიალისტურ ქვეყნებთან მათ თანამშრომლობას”.
შეგიძლიათ მაშინდელ არქივებს გადახედოთ და დარწმუნდებით, რომ ერთი ერთშია მაშინდელი და ახლანდელი ქოცების არგუმენტები. (როგორც ჩანს, მაშინაც ესენი იყვნენ)ასე რომ, Back in the USSR!“ – წერს ფეისბუქზე ირაკლი მელაშვილი.
ამავე თემაზე:
