მოზარდების მიდრეკილება სარკაზმისკენ მათ მაღალ ინტელექტზე მეტყველებს – ამ დასკვნამდე მივიდნენ კანადაში მდებარე კალგარის უნივერსიტეტის მეცნიერები. სტატიას ამ კვლევის შესახებ BBC აქვეყნებს.
ფსიქოლოგებმა და ნეირომეცნიერებმა დაადგინეს, რომ სარკაზმი ტვინისგან მოითხოვს მრავალი ბარიერის გადალახვას, რათა სწორ ინტერპრეტაციამდე მივიდეს. ისინი ამბობენ, რომ სარკაზმის გაგებასა და გამოყენებას გაცილებით უფრო დიდი გონებრივი შესაძლებლობები სჭირდება, ვიდრე პირდაპირი განცხადებებით საუბარს.
პენი პექსმანის, კალგარის უნივერსიტეტის ფსიქოლინგვისტის თქმით, ბავშვის ტვინს წლები სჭირდება იმისთვის, რომ გაერკვეს კონტექსტებში, ისწავლოს სხვა ადამიანების სიტყვების სხვადასხვაგვარად ინტერპრეტაცია და შეაფასოს თანამოსაუბრე. ასეთი უნარები პრაქტიკულად მიუწვდომელია შვიდ წლამდე ასაკის ბავშვებისთვის, რადგან მათთვის რთულია ორი საპირისპირო იდეის შეთავსება.
„ზოგადად, ხუთ წლამდე ბავშვები უბრალოდ ვერ ამჩნევენ სარკაზმს და მიდრეკილნი არიან ნათქვამის პირდაპირი მნიშვნელობით, სიტყვასიტყვით აღქმისკენ. მაშინაც კი, როცა მათ დაიწყეს იმის გაცნობიერება, რომ სიტყვების უკან რაღაც ფარული მნიშვნელობები დგას, მათ შეიძლება გაუჭირდეთ ნიუანსების გაგება, (მაგალითად შეიძლება იფიქრონ, რომ ვიღაც უბრალოდ იტყუება).
სარკაზმის იუმორში გამოყენება, როგორც განგებ გაჯავრების ფორმა, ყველაზე ბოლოს მოდის. საშუალოდ ცხრა ან 10 წლის ასაკში“ – ამბობს პენი პექსმანი.
მტკიცებულებები ასევე აჩვენებს, რომ სარკასტულ კომენტარებს შეუძლიათ ხელი შეუწყოს კრეატიული აზროვნების სტიმულირებას და დაგვეხმაროს უარყოფითი ემოციებისგან გათავისუფლებაში.
ასევე, პენი პექსმანის უახლესმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ბავშვის მიერ სარკაზმის გაგებასა და გამოყენებაზე ძლიერ ზეგავლენას ახდენს საშინაო გარემოს. თუ მშობლები იყენებენ სარკაზმს, დიდი ალბათობით მათი ბავშვებიც განივითარებენ ამ უნარს.
