Batumelebi | რა არის მამუკა ხაზარაძისთვის ყველაზე მძიმე მოსასმენი – ლელოს ლიდერის საარჩევნო პროგრამა რა არის მამუკა ხაზარაძისთვის ყველაზე მძიმე მოსასმენი – ლელოს ლიდერის საარჩევნო პროგრამა – Batumelebi
RU | GE  

რა არის მამუკა ხაზარაძისთვის ყველაზე მძიმე მოსასმენი – ლელოს ლიდერის საარჩევნო პროგრამა

„ლელოს“ ლიდერები აჭარაში ამომრჩეველს ხვდებიან, ხსნიან პარტიულ ოფისებსაც. წინასაარჩევნო პროგრამა ამ პოლიტიკურ ძალას ჯერ არ გამოუქვეყნებია, თუმცა ცნობილია მათი ხედვები, მაგალითად, ისინი გვპირდებიან ქვეყანაში, „სადაც არ შიმშილობენ ბავშვები და მოხუცები“ და იმ რეალობაში, როცა მოსამართლეები უვადოდ უკვე დანიშნულები არიან, „სასამართლო სისტემის სრულად განახლებას“.

როგორ აპირებს „ლელო“ წინასაარჩევნო დაპირებების შესრულებას? – „ბათუმელებმა“ „ლელოს“ ლიდერთან, მამუკა ხაზარაძესთან ინტერვიუ ჩაწერა.

  • ბატონო მამუკა, თქვენ ხსნით რეგიონულ ოფისებს. როგორია ამომრჩევლის დაინტერესება და რა მოტივაციით მოდიან თქვენთან ადამიანები, ვინ არის „ლელოს“ ამომრჩეველი, რა ტიპის ამომრჩეველია?

ჩვენ ხულოში გავხსენით რიგით 28-ე რეგიონული ოფისი. ეს რაოდენობა გაიზრდება უახლოეს ორ კვირაში 40-მდე. სექტემბრისთვის გვექნება 70-მდე ოფისი და დავფარავთ სრულიად საქართველოს. მინდა გითხრათ, რომ განწყობა ხულოში, სამტრედიასა თუ ზუგდიდში, სადაც ჩვენ ვხდებით მოქალაქეებს, არის ერთი და იგივე, ადამიანებს არ უნდათ ასე ცხოვრების გაგრძელება. არ დარჩენილა ოჯახი, რომელსაც არ ჰყავს ემიგრანტი, დროებით საშოვარზე ან მუდმივად წასული. საკმაოდ მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობაა, უმუშევრობა და, რაც ყველაზე მძიმე მოსასმენია, იმედის დაკარგვის ზღვარზე არიან ადამიანები, რომ საშველი არ იქნება.

  • რატომ მოდიან თქვენთან, რა მოლოდინი აქვთ?

სრულიად საქართველო 30 წლის განმავლობაში აღმოვჩნდით ორი არჩევანის წინაშე: ჯერ კიდევ ეროვნული მოძრაობა როცა დაიწყო, არჩევანი იყო ვიღაცის საწინააღმდეგოდ… ახლა არის არჩევანი უიმედობის წინააღმდეგ. ჩვენ სხვანაირად ვაყენებთ საკითხს: ჩვენ ვართ ის ძალა, რომელიც ამბობს, ხვალ რა შეიძლება გავაკეთოთ და ამის საშუალებას გვაძლევს დიდი ბრძოლის შედეგად მიღებული საკონსტიტუციო ცვლილებები. ჩვენ ვართ ალტერნატივა სწორედ იმ ორი ძალის – „ქართული ოცნების“ და „ნაციონალური მოძრაობის“, რომელსაც პრაქტიკულად მონოპოლიზებული ჰქონდა სიტუაცია. უმეტეს შემთხვევაში, ერთი საწყისიდან იკვებებოდნენ ისინი, რაც კარგად ჩანს სასამართლო სისტემაში, პროკურატურის თემაში და იმ პორტირებულ ადამიანებში, რომლებიც „ნაციონალური მოძრაობიდან“ გადავიდნენ „ოცნებაში“. ამიტომაც ფუნდამენტურად, სამართლებრივი თვალსაზრისით არაფერი შეცვლილა.

ამომრჩეველს ახლა უნდა იხილოს ალტერნატივა და გააკეთოს არჩევანი ხვალინდელ დღეზე. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ვართ განსხვავებულები არა მხოლოდ ხედვის, სახელის ან ფერის თვალსაზრისით, არამედ ჩვენ ზუსტად ვიცით, როგორ უნდა გადავწყვიტოთ პრობლემა: ესაა უმუშევრობა, სიღატაკე თუ ეკონომიკური პრობლემები. ჩვენ ვიცით, ინვესტიცია როგორ შემოვიტანოთ ქვეყანაში… ჩვენ გვინდა ისეთი სახელმწიფო, სადაც ადამიანი იქნება მიზანი და არა საშუალება. ჩვენ გვყავს 90 პროცენტი ახალი სახეები, ძალიან კვალიფიციური, პროფესიონალი ადამიანები, რომლებიც ცალ-ცალკე თავიანთ სფეროში მყარად იდგნენ ფეხზე, მაგრამ ყველამ მიატოვა თავისი საქმე, რადგან ახლა ყველაზე მნიშვნელოვანი იმ გემის გადარჩენაა, რომელიც იძირება.

  • აქვე გვითხარით, ვის მოიაზრებთ მაჟორიტარობის კანდიდატებად ბათუმში?

მე შემიძლია ერთი სახელი დაგისახელოთ: ესაა აჭარის ორგანიზაციის ლიდერი – ირაკლი კუპრაძე, არაჩვეულებრივი ახალგაზრდა კაცი. მიუხედავად ახალგაზრდული ასაკისა, ის სულ 25 წლისაა, მასში თავმოყრილია ბევრი საუკეთესო თვისება, რაც კი შეიძლება ადამიანში იყოს. ირაკლი იყო ყოველთვის მებრძოლი და ყველა დაჩაგრულის გვერდით… ირაკლის უნდა უკეთესი საქართველო, უკეთესი აჭარა, ბათუმი. ჯერ ირაკლი არ დაგვისახელებია, ის ერთ-ერთი ლიდერია. ვიწყებთ უპრეცედენტო გამოკითხვის კამპანიას, როცა ადამიანებს ვკითხავთ, ვინ უნდათ, რომ იხილონ პარლამენტში. ასეთი წინასაარჩევნო კამპანია არავის ჩაუტარებია… ჩვენ რეალურად სახალხო პარტიად გადავიქეცით, უკვე 30 ათასზე მეტი ვართ რეგისტრირებული, აქედან 5 ათასი პარტიის წევრია, 25 ათასი – მხარდამჭერი.

  • თქვენ განაცხადეთ, რომ თბილისში ელენე ხოშტარიას არ დაუყენებდით კონკურენტს. მიიღეთ ამ საკითხზე საბოლოო გადაწყვეტილება? 

კი, ეს იყო ჩემი განცხადება. მინდა გითხრათ, რომ დღესაც იმავე აზრზე ვარ ელენე ხოშტარიაზე, როგორც მებრძოლ ადამიანზე. მიმაჩნია, რომ ეს ნაბიჯი უნდა გადავდგათ, საბოლოო გადაწყვეტილება მიღებული არ არის.

  • საარჩევნო პროგრამა ჯერ არ გაქვთ, თუმცა ცნობილია თქვენი ხედვები ამა თუ იმ საკითხზე. დავიწყოთ ბათუმით, რადგან ამ დღეებში ბათუმელებს ხვდებით. თქვენ განაცხადეთ, რომ კაზინოებსა და აზარტულ თამაშებზე არ უნდა ააწყო მომავალი. ბათუმის ბიუჯეტის შემოსავლების მესამედი სათამაშო ბიზნესის გადასახადია, რით აპირებთ მის ჩანაცვლებას? 

კაზინო არ არის ყველაზე დიდი ნაწილი სათამაშო ბიზნესის, კაზინოების გარდა ჩვენ გვაქვს „ონლაინ გემბლინგი“ რასაც ჰქვია, რომელიც არის ძალიან დიდი – ეს არის სლოტკლუბები და ასე შემდეგ. ეს შეადგენს 14 მილიარდ ლარს ქვეყნის მასშტაბით – თითქმის იგივე, რაც ქვეყნის ბიუჯეტია და აქედან ჩვენი შემოსავალი არის დაახლოებით 200 მილიონამდე ლარი…

არ შეიძლება ერთ ინდუსტრიაზე იყო მხოლოდ დამოკიდებული, თანაც ისეთ ინდუსტრიაზე, რომელსაც არაფერი ინტელექტუალური არ შემოაქვს შენთვის და რომელიც არის საფრთხის შემცველი, რადგან, პრაქტიკულად, არ კონტროლდება რა ტიპის ფული ირეცხება ამ ინდუსტრიაში. არანაირი ზრდა ამას ეკონომიკისთვის არ მოაქვს. ჩვენი ხედვა არის ასეთი: ან ძალიან სერიოზული შემოსავალი უნდა შემოდიოდეს და კონკრეტულად უნდა ჰქონდეს მთავრობას განსაზღვრული, რომ თუ 14-მილიარდიანი ბრუნვიდან საქართველოს ბიუჯეტში შემოდის მილიარდი, ჩვენ უნდა გვქონდეს გეგმა, რომ უახლოესი 5 წლის განმავლობაში, ამ 5 მილიარდს ჩავდებთ განათლების სისტემაში.

  • ანუ თუკი ყოველწლიურად მილიარდი შემოვა აზარტული თამაშებიდან ბიუჯეტში, მისაღებია? 

გადასახადები უნდა გაიზარდოს და ნელ-ნელა უნდა ჩანაცვლდეს სხვა ინდუსტრიით. როცა გადასახადები იზრდება, ინდუსტრია, ბუნებრივია, ნელ-ნელა ინტერესს კარგავს…

ბათუმი უნდა გახდეს საზღვაო სერვისების ცენტრი. ბათუმი უნდა გადაიქცეს არა კაზინოების და სათამაშო გემბლინგის, არამედ ბიზნესის ქალაქად. ვფიქრობ, მთლიანად ქართველები უნდა მივტრიალდეთ პირით ზღვისკენ, რაც ბოლო წლების განმავლობაში ჩვენ არ გაგვიკეთებია. დღეს არ გვყავს ჩვენი ფლოტი, არ გვაქვს არანაირი სერვისი, არანაირი გემთშემკეთებელი და ისეთი სერვისები, რომლებიც ამ ინდუსტრიას მოემსახურება. ჩვენ არ გვაქვს გეგმა, რომ ბათუმი ამის ეპიცენტრი გავხადოთ, ქართული დროშა გავხადოთ ყველაზე მიმზიდველი საზღვაო დროშა.

ჩვენ უნდა განვავითაროთ საზღვაო ლიზინგი, საზღვაო არბიტრაჟი, იურიდიული მომსახურება, გემთმფლობელებს შევთავაზოთ რეგისტრაცია და, შესაბამისად, ამ სერვისების მიყიდვა კომპანიებზე. ეს არის ძალიან დიდი ინდუსტრია. ასეთი ხედვა იწვევს ქალაქის აბსოლუტურად განსხვავებულად პოზიციონიერებას მსოფლიო მასშტაბით… ეს ამ ქალაქს, მატერიალური თვალსაზრისით, შესაძლოა, არაფერი დაუჯდეს. ამისთვის საჭიროა კანონმდებლობის, კონცეფციის მიღება და საქართველოს საზღვაო კონცეფციის დადება.

  • თქვენ ამომრჩეველს ჰპირდებით საარბიტრაჟო სისტემის მოწყობასაც. ამისთვის რა რესურსი არსებობს? 

ჩვენ თუ მოვახერხებთ, რომ, მაგალითად, საერთაშორისო საზღვაო საარბიტრაჟო სისტემა დავაფუძნოთ ბათუმში, რომელიც განიხილავს დავებს და თქვენ იცით, რომ საზღვაო დავები ცალკე მეცნიერებაა, ასევე გემების სალიზინგო მომსახურება, რადგან გემებს არავინ ყიდულობს თანამედროვე მსოფლიოში, გემებს აფინანსებენ სალიზინგო კომპანიები, ამას სჭირდება ხედვა, კონცეფცია. ამას სჭირდება საკანონმდებლო ინიციატივა – საზღვაო დარგს სჭირდება საკმაოდ სერიოზული პაკეტის შექმნა, რომ უკრაინული, რუსული, თუნდაც იტალიური ან ნებისმიერი სხვა ქვეყნის გემებმა გადაწყვიტონ, რომ ბათუმშია ყველაზე კარგი ბაზა იმისთვის, რომ მე ქართული დროშის ქვეშ ვიცურო.

ჩვენ გემი კი არა, ნავიც არ გვაქვს. მთელი ჩემი ბავშვობა ბათუმში მაქვს გატარებული. ერთი სიამოვნება იყო, როცა ვუყურებდი მეთევზეებს. ორი დღის წინ შევხდი 70 მეთევზეს ბათუმში. ქალაქს, რომელიც არის ზღვასთან გაშენებული, არ აქვს მეთევზეთა უბანი, სადაც შესაძლოა დილით, მაგალითად, ტურისტმა ან თუნდაც ბავშვმა დაინახოს, როგორ იტვირთება მეზღვაურთა ნავები ბადეებით და როგორ გადის ზღვაში, როგორ შემოაქვს საღამოს თევზი, იქვე რომ იყოს საბითუმო ბაზრობა და მოეწყოს თევზის რესტორნების ქსელი. ეს არის ეგზოტიკა – ნებისმიერი ზღვისპირა სოფელი თუ ქალაქი მსოფლიოში ამით საზრდოობს, დღეს კი, ნავს ვერ ნახავთ მთელ სანაპიროზე. სამაგიეროდ, ნახავთ სხვა ქვეყნის გემებს, რომლებიც ხშირად ბევრ წესს არღვევენ, მათ მხოლოდ ლიცენზიის თანხა აქვთ გადახდილი და გააქვთ ეს თევზი. ეს ნორმალურია, მაგრამ, მაგალითად, ბულგარეთმა, სადაც ასევე გაცემულია ლიცენზიები სხვა ქვეყნების მეთევზეებზე, ჩაუდო პირობად, რომ ეს თევზი იქვე უნდა გადამუშავდეს და მათი ხალხი დასაქმდეს. ამით წელიწადში 80 მილიონ ევროს ტოვებენ, გარდა ლიცენზიის გადასახადისა. საკითხების ამგვარი გადაწყვეტით, შეგვიძლია გადავარჩინოთ უამრავი ინდუსტრია და გადავარჩინოთ ადამიანები მათ უკან.

მაგალითად, ცნობილი იყო იგივე შუახევის, ქედის თამბაქო. ინდუსტრია იყო და ეს არ დაწყებულა საბჭოთა კავშირის დროს. დღეს დაბეგვრის ახალი სისტემა მათ [ისეთ] სიტუაციაში აგდებს, რომ ამ ადამიანებს აღარ უღირთ, ვეღარ აგრძელებენ ამას. როცა ნედლეულს მოიწევენ, ჩაბარების საშუალება უნდა ჰქონდეთ. სწორედ ეს – მეთევზეებისა და მეთამბაქოების საკითხი არის ჩემთვის პოლიტიკა.

  • თქვენი გათვლებით რამდენი წელი დასჭირდება სიღარიბის დაძლევას და როგორ აპირებთ ამას კონკრეტულად? თქვენი დაპირებაა ასევე განათლების ხელმისაწვდომობა და ვიცით, როგორი პრობლემებიცაა, განსაკუთრებით სოფლად იგივე ინტერნეტთან წვდომის კუთხით. 

მე ფოკუსირებულად გელაპარაკეთ ერთ დარგზე… მარტო ოჯახის გამოკვებაზე არ არის ლაპარაკი, არამედ საფუძველი უნდა ჩაუყარო ინდუსტრიას, რომელსაც შემდეგი განვითარება ექნება. მთლიანობაში ვერ გადავწყვეტთ ჩვენ ვერც უმუშევრობის პრობლემას და ვერც ინვესტიციების შემოსვლას, თუკი ქვეყანაში ყველა დარგს არ შეეხო სერიოზული რეფორმა. პირველ რიგში, ყველა მოქალაქეს უნდა ჰქონდეს სამართლიანობის განცდა. არავინ ფულს არ ჩადებს ამ ქვეყანაში, თუ გვექნება ის სასამართლო, პროკურატურა, რომელიც შექმნა „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ და რომელიც გადმოიბარა „ქართულმა ოცნებამ“.

  • ჩვენ უკვე გვყავს უვადოდ არჩეული მოსამართლეები, როგორ აპირებთ ამ სისტემის განახლებას, რაც ასევე თქვენი წინასაარჩევნო გზავნილია. სასამართლო კლანზე თქვენი ერთ-ერთი ლიდერი, ანა ნაცვლიშვილიც საუბრობს. 

ეს უნდა შეიცვალოს სერიოზული საკანონმდებლო პაკეტით, მაგრამ ამას დრო დასჭირდება. ამავდროულად, დრო რომ არ დავკარგოთ, უნდა გამოვაცალკევოთ ბიზნესდავების პალატა. ჩვენი ერთ-ერთი იდეა არის ის, რომ საქართველოში დავაფუძნოთ ლონდონის არბიტრაჟი. სად იქნება ტერიტორიულად, ამას არ აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა. მნიშვნელოვანია, რომ დიდმა კორპორაციებმა, რომლებსაც შემოვიყვანთ ამ ქვეყანაში, იცოდნენ, რომ მურუსიძის სასამართლოში არ ექნებათ დავა…

ანუ რომ დავაკონკრეტოთ, ისევ შეცვლით კონსტიტუციას და ჩაწერთ, რომ მოსამართლეები უვადოდ აღარ ინიშნებიან? გაუშვებთ უვადოდ არჩეულ მოსამართლეებს და ეს მისაღებია?

ეს მისაღები და იდეალური ვარიანტია ჩემთვის იმიტომ, რომ თუ ჩვენ მთლიანად არ განვაახლეთ ეს სიტუაცია, ნდობა თუ არ აღდგა თითოეული მოქალაქის მხრიდან სასამართლოს მიმართ, ჩვენ ვერ განვვითარდებით. ეს ტრაგიკული ამბავი, რაც მოხდა, ვგულისხმობ გიორგი შაქარაშვილის შემთხვევას, რასთან გვაქვს საქმე? – უნდობლობასთან. პრაქტიკულად, გამომძიებლები ჩაანაცვლეს ჟურნალისტებმა. სხვადასხვა ჟურნალისტისგან  ფაქტების კორიანტელი მოდის, რომელიც, წესით, ნორმალურ ქვეყანაში უნდა იყოს გამოძიების კომპეტენცია.

  • თქვენ როგორ შეარჩევთ მოსამართლეებს?

დეტალებში ნუ წავალთ, ამის მექანიზმი არსებობს, როგორ გამოარჩიო საუკეთესო ადამიანები… ჩვენ შეიძლება გავაკეთოთ ასეთი რამ, შეთანხმება კონსენსუსის გზით, რადგან დარწმუნებული ვარ, რომ საკონსტიტუციო უმრავლესობა აღარ იარსებებს ამ პარლამენტში. თუ ეს არ გავაკეთეთ, რასაც ახლა მე გეუბნებით, მაშინ ჩვენ ისევ ამ წრეზე ვიტრიალებთ. ამიტომაც, პასუხისმგებლიანმა პოლიტიკურმა პარტიამ, ვინც არ უნდა იყოს, ერთხელ და სამუდამოდ უარი უნდა თქვას [უარი] სატელეფონო სასამართლოზე.

თუ ეს ადამიანები [არსებული მოსამართლეები. ავტ.] თავიდან ჩააბარებენ, ოღონდ ძალიან მაღალი სტანდარტით, ვფიქრობ, შესაძლებელია, ისინი თავიდან დაინიშნონ. სამაგიეროდ, აღდგება ნდობა ამ ინსტიტუციის მიმართ. ჩვენ გამოვედით ინიციატივით, რომ საგამოძიებო ორგანო გამოვიდეს პროკურატურიდან, ასევე სუსიდან, უნდა გაუქმდეს საგადასახადო პოლიცია… ეს უნდა ჩამოყალიბდეს, როგორც შეერთებულ შტატებშია FBI, დამოუკიდებელი ორგანო, რომელიც დაკომპლექტდება მაღალკვალიფიციური ადამიანებით და არ იქნება დამოკიდებული ვიღაცის ტელეფონზე.

  • რა გამორიცხავს იმას, რომ თქვენც არ მოგინდებათ იქონიოთ პოლიტიკური გავლენა სასამართლოზე ან საგამოძიებო ორგანოზე? 

ჩვენ ამას იმიტომ გავაკეთებთ, რომ სხვა მოცემულობა გვაქვს – ეს აღარ იქნება უმრავლესობის მიერ დაკომპლექტებული პარლამენტი. 2024-ში იქნება სრული პროპორციული არჩევნები და გამარჯვებულ პარტიას სხვა გზა არ დარჩება, რადგან მას მეორედ აღარ აირჩევენ. ბევრი რამ ემთხვევა ერთმანეთს იმისთვის, რომ მართლა ქვეყნისთვის გააკეთო საქმე და არა პოლიტიკური კლანისთვის, რომელიც მოდის ხელისუფლებაში… კლანი ჰქვია იმას, დღეს რა სიტუაციაც გვაქვს, როცა ბიუჯეტს პრაქტიკულად ჯიბეში იდებ. ჩვენი ბიუჯეტის 40 პროცენტი არის შესყიდვები. ამ 40 პროცენტის დაახლოებით 30 პროცენტამდე შესყიდვები იყო პირდაპირი წესით. წარმოიდგინეთ, ჩვენ მიერ გადახდილი ფულით რამდენიმე ჩინოვნიკი პირდაპირი წესით ყიდულობს სერვისს. მსოფლიო პრაქტიკა აჩვენებს, რომ პირდაპირ შესყიდვასა და ტენდერს შორის განსხვავება არის 10-დან 15 პროცენტამდე. 8 მილიარდი ლარის პირდაპირი შესყიდვები განხორციელდა ბოლო 6 წლის განმავლობაში. ტენდერები ტარდება დაახლოებით 70 პროცენტში, მაგრამ ამ ტენდერების ნახევარში მხოლოდ ერთი კომპანია მონაწილეობს.

  • თქვენ რატომ არ შეიძლება გაგიჩნდეთ იგივე ცდუნება? 

ლეგიტიმური კითხვაა, მაგრამ თქვენ უნდა გადახედოთ იმ გუნდს, რომელიც მოდის ხელისუფლებაში. ეს არის ახალი თაობა, ახალი მენტალობა. ჩემი თანაგუნდელები ძირითადად არიან დამოუკიდებელ, თავისუფალ საქართველოში დაბადებული ადამიანები. მე ხუთი შვილი მყავს და ისინი დამოუკიდებელ საქართველოში დაიბადნენ… ჩვენ უნდა ვენდოთ ამ ადამიანებს და მათ მიერ გაკეთებულ საქმეებს. იგივე ანა ნაცვლიშვილი, რომელიც თქვენ ახსენეთ, ან კახა კოჟორიძე, ირაკლი კუპრაძე – ეს ადამიანები როგორ მოდიოდნენ აქამდე. მამუკა ხაზარაძის გაკეთებული საქმეები უნდა ნახოთ. რატომღაც ჰგონიათ, რომ მე ბანკირი ვარ და ამ დროს ბანკი ერთ-ერთი ბიზნესი იყო – 100 კომპანია მაქვს ამ ქვეყანაში გაკეთებული და ამ ბანკში მთელი მოსახლეობის 40 პროცენტი ინახავს ანაბარს.

  • იქნებ ადამიანებს სხვა არჩევანი არ აქვთ?

ვერ დაგეთანხმებით, საქართველოში სულ 25 ბანკი იყო და დღეს 16 ბანკია, ნახევარი არის საერთაშორისო ბანკი. შეიძლება თქვენ დაგაძალოთ ვინმემ, რომელ ბანკს აირჩევთ?

  • ამ ქვეყანაში რთული არაა იპოვო ადამიანი, რომელიც უკმაყოფილოა და აპროტესტებს არსებულ საბანკო პოლიტიკას და საპროცენტო განაკვეთებს. 

მე წელიწად-ნახევარი წამოსული ვარ ბანკიდან და მგონი არც საბანკო პროცენტი შეცვლილა ამ ქვეყანაში და არც რამე განსაკუთრებული, როცა ამბობდნენ მაშინ, რომ ხაზარაძე აწესებდა საბანკო პირობებს… მე  სინამდვილეში აქციონერი ვარ ერთ-ერთი მსხვილი ბანკის, რომელიც მე შევქმენი. მიუხედავად იმისა, რომ წამოსული ვარ და არანაირ ადვოკატირებას არ ვაპირებ, ყოველთვის გავიმეორებ, რომ საქართველოში თუ რაიმე გამჭვირვალე ინდუსტრია შეიქმნა, რომელმაც გაუძლო 2008 წლის ომს და არც ერთ ადამიანს არ დაუკარგავს ერთი თეთრიც კი, ეს არის საბანკო ინდუსტრია. პრაქტიკულად დღეს თუ ეკონომიკა არსებობს, ეს არის ამ 16 ბანკის დამსახურება… ვიღაცამ აურია ბანკები, მიკროსაფინანსო კრედიტები, რომლებმაც პრაქტიკულად მართლაც გააუბედურეს ხალხი, რადგან იძლეოდნენ 300 და 500-პროცენტიან კრედიტებს.

  • ბანკებსაც არ აქვთ დაბალი ტარიფები და ეს ხშირად ხდება კრიტიკის საგანი. მიკროსაფინანსოსაც იმიტომ მიმართავს ადამიანი, რომ ბანკიდან სესხის გამოტანა რთულია. 

რატომ არ აძლევდა? – იმიტომ, რომ ამ ქვეყანაში, სამწუხაროდ, „ქართულმა ოცნებამ“ და „ნაციონალურმა მოძრაობამაც“ ვერ შექმნეს ალტერნატიული ფინანსური ინსტრუმენტები, ეკონომიკის განვითარება, მდგრადი ხელფასი, ადამიანების დასაქმება. ერთადერთი, რაც უნდათ ადამიანებს, ჰგონიათ, რომ კრედიტი უნდა მიიღოს.

ბანკი არის ყველაზე კონტროლირებადი მსოფლიოში და საქართველოში განსაკუთრებით… მას აკონტროლებს ეროვნული ბანკი, უამრავი აუდიტორი. საქართველოს საბანკო სისტემაში საპროცენტო განაკვეთი არის ყველაზე დაბალი რეგიონში: თურქეთთან, უკრაინასთან, სომხეთთან, რუსეთთან, აზერბაიჯანთან შედარებით. თუ ვიღაცას უნდა, რომ ევროპის მსგავსი სამპროცენტიანი კრედიტები იყოს,  მაშინ ჩვენ ევროპისნაირი ქვეყანა უნდა ვიყოთ.

  • რატომ არ უნდა გვქონდეს სწორება ევროპაზე? 

ძალიან  მწყდება გული, რომ საქართველო დღეს არის ევროპაში ბოლოდან მეორე ადგილზე სიღარიბის კუთხით. თუ სიღარიბის მიხედვით ბოლოდან მეორე ადგილზეა ქვეყანა, საბანკო სექტორი რატომ უნდა შეადარო იტალიურს ან ფრანგულს?

ჩვენ ვართ ბიზნესის კეთების სიმარტივის კუთხით ნომერი მერვე, ჩვენ ვართ მსოფლიოში ერთ-ერთი დაბალგადასახადიანი ქვეყნების სიაში. კითხვა მაქვს: თუ ასეა, მაშინ რა გვჭირს, ფულს რატომ არავინ დებს ამ ქვეყანაში? იმიტომ, რომ არ ენდობიან ამ ქვეყანას, არ ენდობიან „ქართული ოცნების“ მმართველობას, რადგან იგივე ყველაზე დიდი პროექტი, რომელმაც ჩვენი ქვეყანა რადიკალურად სხვა მდგომარეობაში უნდა გადაიყვანოს, რასაც ჰქვია ანაკლიის პორტის და ქალაქის მშენებლობა, ამას ებრძვის სახელმწიფო. ამ დროს ხედავ, რომ შენმა ჩრდილოელმა მეზობელმა უკვე ორი პორტი გახსნა. როცა ანაკლიის პროექტი მზად იყო და ჩვენ 2020-ის ბოლოსთვის პირველი გემი უნდა მიგვეღო, სახელმწიფომ დაიწყო აქტიური ბრძოლა მამუკა ხაზარაძის და ბადრი ჯაფარიძის წინააღმდეგ, ეს არ იყო ჩვენი პირველი გარიგება. ჩვენ 6 მილიარდი გვაქვს ამ ქვეყანაში შემოტანილი, მაგრამ ის არ იყო ანაკლიის პორტზე და ხელს არ უშლიდა არაფერს. ახლა კითხვა მაქვს: ანაკლია, რომელიც კონსტიტუციაში წერია, რომ  უნდა აშენდეს და რომელზეც დაწყებული პრემიერით, ივანიშვილით დასრულებული ყველა ამბობდა, რომ პრიორიტეტია, ექვსი თვე გავიდა, რაც ჩვენ ამ პროექტს ჩამოგვაშორეს, სხვა ინვესტორი რატომ არ მოიყვანეს, ტენდერი რატომ არ ჩაატარეს?

მე შარშან გამოვედი პარლამენტში კომიტეტის სხდომაზე და იქ ვთქვი: ბანკიდან ხო გვაგდებთ, გასაგებია, მაგრამ თუ ანაკლიის ჩაძირვა გინდათ, კაცურად გვითხარით, რადგან ჩვენ ახლავე ჩავიწევით, ანაკლია არ დაანგრიოთ-მეთქი. მათ უნდოდათ მიზეზი, რომ თითქოს მამუკა ხაზარაძემ ფული გაათეთრა 12 წლის წინ და ეს არის მიზეზი. შე დალოცვილო, შენ სად ხარ, როგორც სახელმწიფო, გზა რატომ არ მიგყავს. ივანიშვილი და გახარია პირდაპირ ამ სქემის ნაწილია, რადგან თუ ამ კითხვებზე პასუხი არ გაქვს, გამოდის, რომ შენ ჩრდილოელი მეზობლის დავალებას ასრულებ.

  • თქვენ ამომრჩეველს ასევე ჰპირდებით ბიუროკრატიული ხარჯების შემცირებას. სად შეამცირებთ ამ ხარჯებს და რა დასაბუთებით? 

ავტოპარკის სისტემა რომ ავიღოთ, რაც ჩვენს ქვეყანაშია, არც ერთ ნორმალურ ქვეყანაში არაა. ჩვენს კომპანიებში ყველა გადავიყვანეთ ელექტრო და ჰიბრიდულ მანქანებზე, რადგან ეკოლოგიური კატასტროფა ხდება ჩვენთან. ბათუმი იქნება ეს თუ თბილისი, უბრალოდ, სუნთქვა შეუძლებელია. სამოქალაქო მოძრაობები დაიწყო და მართლაც ასეა, ყველგან გაიგუდები. ჩვენს შემთხვევაში ჯერ უნდა ჩამოერთვათ ეს მანქანები ჩინოვნიკებს, რაც ახლა ჰყავთ, დავუტოვოთ უნდა ახალი ტიპის, ეკოლოგიური ავტომანქანები. ეს ავტომანქანები არ უნდა ემსახურებოდეთ მათ მეუღლეებს და შვილებს სკოლაში წასასვლელად, წამოსასვლელად. ჩამორთმეული მანქანები უნდა გაიყიდოს აუქციონზე. ასევე, საჯარო სექტორში უნდა იყოს მანქანა გამოძახებით, რასაც შესაბამისი ლოჯისტიკა სჭირდება.

მთავარი კომპონენტი არის ის, რომ დღეს ქვეყანაში იმდენივე კერძო დასაქმებულია, რამდენიც არის სახელმწიფო მოხელე. ჩვენს ქვეყანაში 250 სიპია [საჯარო სამართლის იურიდიული პირი], რომელმაც ბიუჯეტს მიაყენა 3-მილიარდიანი ზარალი. გამოდის, რომ მე და თქვენ ვაფინანსებთ ამ ადამიანებს, სახელმწიფო კომპანიების ხელმძღვანელებს, რომლებსაც იქეთ ვუხდით ფულს და ისინი ზარალს ნახულობენ. მაგალითად, რკინიგზას მართავს სახელმწიფო, ის ზარალიანი კომპანიაა, მილიარდამდე ზარალი ნახა. საქართველოს რკინიგზა, ტრანზიტული ქვეყნის პრეტენზიის მქონე ქვეყანაში შესაძლოა იყოს ზარალიანი? ეს ადამიანები ხელფასსაც იღებენ, პრემიებსაც და მარტო ბათუმი-თბილისის მატარებლით შეიძლება იამაყო… ეს არის ძარცვის და უპატრონობის, კორუფციის და ნეპოტიზმის პრობლემა.

ნეტგაზეთის მასალების სხვა გამოცემებში გადაბეჭდვის წესი
ავტორი