28 დეკემბრის ღამეს ბათუმისთვის უჩვეულოდ დიდი თოვლი მოვიდა. ეს ის ღამეა, თოვლმა „რკინის თეატრი“ რომ დაანგრია. დილით ესენინმა ციგით მიაკითხა შაგანეს და სასეირნოდ წაიყვანა. აქ უკვე მასპინძლად გრძნობდა თავს ჩრდილოელი, თოვლით და ციგით სტუმარი აღარ ეთქმოდა. ძალიან მხიარული იყო, თითქმის მახინჯაურამდე ჩავიდნენ, მაგრამ დაიღალა, ციგაზე ჩამოუჯდა შაგანეს და დიდხანს და მძიმედ სუნთქავდა.
მერე შაგანე გახდა ავად და ესენინი უვლიდა. მანდარინის მურაბიან ჩაის ასმევდა და ლექსებს უკითხავდა.
იმავე კუთხეში შეხვდნენ ერთხელაც ერთმანეთს, სადაც პირველად. მოღრუბლული იყო და ზღვაზე შტორმი იწყებოდა. არ მიყვარს ასეთი ამინდი, უთხრა შაგანეს, მაგრამ ბულვარში წავიდეთო. შაგანეც გაჰყვა თოლიების სანახავად. ესენინმა ახალი ლექსი წაუკითხა. ლექსს „შაგანე, ჩემო შაგანე“ ერქვა და იქვე აჩუქა უჯრებიანი რვეულის ორ ფურცელზე დაწერილი და ხელმოწერილი ლექსი.
