ქალაქის და სოფლის სკოლა

რა თქმა უნდა, ქალაქში მეტი გასაქანია, მეტი შესაძლებლობაა, გაცილებით მეტი საშუალებაა გამოავლინო საკუთარი შესაძლებლობები, ვიდრე სოფელში.

ინფორმაციის მოძიება, თუნდაც ინტერნეტიდან, გაგიკვირდებათ, მაგრამ ჩვენთვის ყოველდღიურობას ნამდვილად არ წარმოადგენს. როცა პრეზენტაციებზეა საუბარი, ამას ხშირად უყურადღებოდ ვტოვებთ, უბრალოდ არ ვიცით. ქალაქში კი ამისათვის ბევრი წყარო მოიძებნება. როცა ტარდება რაიმე კონკურსი, ამის შესახებ ინფორმაციას ან საერთოდ ვერ ვგებულობთ, ან დაგვიანებით, ამიტომ, წესიერად მომზადებასაც კი ვერ ვასწრებთ.

არ მესმის იმ ადამიანების, ვინც ფიქრობს, რომ ეს სრულიად ჩვეულებრივია. რა თქმა უნდა, ქალაქს თავისი პრივილეგიები აქვს, მაგრამ ისეთი დაწესებულება, როგორიც სკოლაა, ყველგან ერთნაირ პირობებში უნდა ფუნქციონირებდეს. სწავლების დონე შეიძლება მკვეთრად არ განსხვავდებოდეს ერთმანეთისგან, მაგრამ ჩვენ – მოსწავლეებს, რომლებიც სოფელში ვსწავლობთ, გაცილებით მეტი მუშაობა გვჭირდება სხვადასხვა დავალებების შესასრულებლად. მიზეზი აქაც იგივეა – შეზღუდული შესაძლებლობები. 

ქალაქის სკოლაში მეტის გაკეთების საშუალებაა, შესაბამისად, იქ მოთხოვნაც მეტია. სოფელში კი ასე არ არის. ამიტომაც, სოფლის სკოლაში შეიძლება კარგ მოსწავლედ ითვლებოდე, მაგრამ ეს არ იქნება საკმარისი, კონკურენცია გაუწიო შენს ქალაქელ თანატოლს.

ვიცი, ბევრი არ დამეთანხმება და იტყვის, რომ ვისაც სწავლა უნდა, იმისთვის არა აქვს მნიშვნელობა ქალაქში ისწავლის თუ სოფელში. გეთანხმებით. ეს მართლაც ასეა, თუ მართლა იბრძვი წარმატებისა და მიზნის მისაღწევად, აუცილებლად გამოგივა, სადაც არ უნდა სწავლობდე. მაგრამ, მე, როგორც ერთ ჩვეულებრივ მოსწავლეს, მაინტერესებს – რატომ? რატომ არის, რომ სოფელსა და ქალაქში მოსწავლეები, ასე ვთქვათ, არათანაბარ პირობებში ვიმყოფებით? რატომაა, რომ არ გვაქვს ერთნაირი შესაძლებლობები განათლების მისაღებად?

მე ვფიქრობ, რომ ეს ასე არ უნდა იყოს.

გაზეთ „ბათუმელების” მედიასკოლა.