სამი შვილის დედაა. ახლა ბანკში მუშაობს, მაგრამ როცა უმუშევარი იყო, მამამთილისა და ქმრის უჩუმრად კონკურსში მონაწილეობა მიიღო. გაიმარჯვა და დაიწყო მომქანცველი 6-თვიანი გამოსაცდელი პერიოდი. თან პერიოდულად ტესტები უნდა ჩაებარებინა. მას კი მუცელი ნელ-ნელა ეზრდებოდა. ხელშეკრულების დადებამდე თავის მდგომარეობას თუ არ დამალავდა, მაშინვე გამოუშვებდნენ. ყოველკვირეულად ისეთ ტანსაცმელს თხოულობდა, მუცელი რომ არ დამჩნეოდა. ამდენი ჯაფის შემდეგ, ბოლოს და ბოლოს, ნანატრი შრომის ხელშეკრულება ხელთ ჰქონდა. მან მშობიარობის წინა დღეებიც კომპიუტერთან, სამსახურში გაატარა. დეკრეტში არ გავიდა, იმიტომ, რომ ხელფასს უფრო მეტს იღებდა, ვიდრე დეკრეტული ანაზღაურება იყო.
როგორც იქნა, დააწინაურეს. განყოფილებაში მთელი სისტემა თავიდან უნდა აეწყო. ფიქრობდა, ხელფასი მომიტეს, ახალ კადრებს მუშაობას ვასწავლი, საქმეს გადავანაწილებ და ამოვისუნთქავ, საკუთარი თავისთვის მეტი დრო დამრჩება და პირად ცხოვრებასაც მივხედავო. იმ განყოფილების მართვის ჩაბარება მისთვის გამოწვევა იყო. მამაკაცები ყურსმიღმა ქილიკობდნენ, საქმეს თავს ვერ გაართმევსო. მათგან თავის დაცვა და „კეთილი“ რჩევების ასხლეტვა პირადი დაპირისპირების ხარჯზეც კი უწევდა. ახალი თანამშრომლების მიღებამდე მთელი განყოფილების საქმეს შეეჭიდა. ოჯახი არ ჰყავდა და შაბათ-კვირასაც არ ისვენებდა. ეგონა, ასეთი დატვირთვა დროებითი იყო. უფროსობა კი ახალი კადრებისთვის ფულის გამოყოფას აჭიანურებდა. რამდენიმე თვის გასვლის შემდეგ დასვენების დღისა და შემცვლელის ყოლის აუცილებლობაზე ტაქტიანად საუბარი წამოიწყო. ხელმძღვანელმა კი განუცხადა: შენც კვირაობით ნუ მოხვალ სამსახურში, სახლში გააკეთე და იქიდან გამოაგზავნეო. მისი უფროსი ქალი იყო, შვილებიც ჰყავდა.
დიდი მარხვა იდგა და აღსარების მსურველთა რიგი უსაშველოდ გაიზარდა. ყველას ეჩქარებოდა, ბავშვები ცმუკავდნენ და კრუსუნებდნენ, ფეხმძიმეები ძლივს სუნთქავდნენ, მოხუცები ჩამოსაჯდომს ეძებდნენ. მამაკაცები საათზე იხედებოდნენ… შორიდან მომავალმა მოძღვარმაც შემოაბიჯა. მრევლი მაშინვე წელში გაიმართა და გაიტრუნა. მოძღვარმა ოლარი გაიკეთა და მრევლი გაანაწილა: ჯერ ფეხმძიმეები, მერე ბავშვები, მერე მათი დედები, მერე მოხუცები და კაცები. დასამორჩილებად მომზადებული მრევლიდან მოულოდნელად ქალის განწირული კივილი მოისმა: მე რა ვქნა მამაო, მე?! არც შვილი მყავს, არც ქმარი და არც ფეხმძიმედ ვარ! კაციც არ ვარო, – ჩაიბუტბუტა ბოლოსკენ გონსმოსულმა. აღსარების მისაღებად გამზადებული მოძღვარი შეყოვნდა, თითქოს წამიერად, მაგრამ ამ წამების სიმძიმე სახეზე დაკიდებოდა. მოღუშული ქალი თვალებით იპოვა და დააიმედა: შენ ისიც გეყოფა, სასუფეველში პირველი რომ შეხვალო.
