შოთიკო ნაკაშიძე: საკმაოდ მხარჯველი ვარ, თუ ჯიბეში ფული მიდევს, ის აუცილებლად უნდა დავხარჯო, დღის განმავლობაში სულ მცირე ათი ლარი მჭირდება, სიგარეტში, ტრანსპორტსა და ლუდში, ლუდის გარეშე ხომ ასეთ სიცხეში შეუძლებელია გაჩერება. უყაირათო ნამდვილად ვარ, ფულს არასოდეს ვაგროვებ, რადგან დღევანდელი დღით ვცხოვრობ! სამწუხაროდ ჯერ არ ვმუშაობ, არც არის შესაძლებლობა, რომ ნორმალურ ადგილას დასაქმდე, ვაკანსიები მხოლოდ მიმტანებზეა, რაც ყველასთვის არ არის მიმზიდველი. ამიტომაც მშობლების კმაყოფაზე ვარ, ამასთანავე აზარტულიც ვარ და ხშირად მიმართლებს კიდეც, შეიძლება ითქვას, თამაშიც ჩემთვის ერთ-ერთი შემოსავლის წყაროა. ძირითად დროს ვუთმობ სწავლას, სპორტსა და გართობას.
ანი მახარაძე: სტუდენტი ვარ, ისევე როგორც ყველა სტუდენტს, მეც ბევრი ხარჯი მაქვს, სწავლის გადასახადიც საკმაოდ ბევრია. მე თბილისში ვსწავლობ, შესაბამისად ბინის დაქირავება მიწევს, ამიტომაც მრცხვენოდა ჩემი მშობლების, როცა ჯიბის ფულსაც მათ ვთხოვდი, დღეში მინიმუმ ათი ლარი მჭირდება, გადავწყვიტე მემუშავა. მშობლები ჩემს გადაწყვეტილებას დადებითად შეხვდნენ, ახლა სეზონური სამუშაო მაქვს, თბილისში რომ ჩავალ, მინდა რაიმე სტაბილური სამსახური ვიშოვო და ჩემი პროფესიით დავსაქმდე, ჩემს ნაცნობებში რაღაც ნაწილს მაინც „უტყდება“ მიმტანად მუშაობა, სტუდენტებისთვის კი სხვა ვაკანსიის შოვნა ძალიან რთულია. მე ეს პრობლემა არ მაქვს, მინდა მშობლებზე არ ვიყო დამოკიდებული და საკუთარი ჯიბის ფული მქონდეს.
ლაშა მგელაძე: ძალიან მხარჯველი ვარ, წინასწარ ხარჯის გაწერა არ მჩვევია, რაც ჩემს მომავალ პროფესიას არ შეეფერება, ფინანსებზე ვსწავლობ. უყაირათობა კი, წესით, ამ პროფესიის ხალხმა ყველაზე ნაკლებად უნდა გამოიჩინოს. სტუდენტი ვარ, დროს სწავლას ვუთმობ, ამიტომ ჯერჯერობით საკუთარი შემოსავალი არ გამაჩნია, მშობლების ხარჯზე მიწევს ცხოვრება. ვეწევი, ამიტომ ყოველდღიურად სიგარეტის ფული მჭირდება.
