უჩა გოდელაძის ოჯახის წევრებს არ შევხვედრივარ. მათ იმისთვის დავურეკე გორში, რომ ექსპერტიზის დასკვნა მჭირდებოდა. მეუღლე ტირილის გარეშე მელაპარაკა.
უჩა გოდელაძე ბათუმში დააკავეს. მას ბათუმის საქალაქო სასამართლომ კანონიერი ქურდობის ბრალდებით, წინასწარი ორთვიანი პატიმრობა შეუფარდა. სრულიად ჯანმრთელად გამოიყურებოდა.
ის თბილისში, მეშვიდე საპყრობილეში გადაიყვანეს, მეორე დღესვე ღუდუშაურის კლინიკაში მოხვდა. ექსპერტიზის დასკვნა, როგორც გარდაცვლილის მეუღლემ მაშინ მითხრა, ექვსი თაბახის ფურცელი იყო. აქედან სამ ფურცელზე დეტალურად ეწერა, რა დაზიანებები აღენიშნებოდა გარდაცვლილს, როცა საავადმყოფოში მიიყვანეს: „იყო უგონო მდგომარეობაში, თვითმხილველთა გადმოცემით, დაახლოებით 30 წუთით ადრე საავადმყოფოში მიყვანამდე საკანში ნახეს უგონო მდგომარეობაში. დიაგნოზი: ქალა ტვინის ტრავმა, თავის ტვინის შეშუპება, თირკმლებისა და გულსისხლძარღვთა უკმარისობა, კომა, უცნობი ეტიოლოგია, თავის ტვინში მოშლილია სისხლის მიმოქცევა, სისხლჩაქცევა მოშავო ფერის კოლტებით…”
პატიმარი საავადმყოფოში მიყვანისთანავე გარდაიცვალა. ამბავი 2009 წელს მოხდა.
გარდაცვლილის ოჯახი დარწმუნებულია, რომ ის ციხეში აწამეს. თუმცა დღემდე ამ ფაქტზე ჩატარებული გამოძიების დეტალები ოჯახისთვის არ უცნობებიათ.
თითქმის ოთხი წლის წინანდელი ამბავი ახლა იმანაც გამახსენა, რაზეც გაზეთის მეხუთე გვერდზე ვწერ; ამ ნომრის მე-5 გვერდზე გამოქვეყნებული საქმის მასალები იმ პირებს ეხება, რომლებიც პატიმრების წამებასა და არაადამიანურ მოპყრობაში არიან ბრალდებულები. ადამიანები, რომლებიც მესამე საპყრობილეს ხელმძღვანელობდნენ, გამოძიების ვერსიით, პატიმრებს აწამებდნენ.
მოსამართლეებმა _ დავით მამისეიშვილმა და თამარ ბეჟანიშვილმა ისინი ანუ წამებაში ბრალდებულები გირაოს საფუძველზე პატიმრობიდან გაათავისუფლეს.
როცა საქართველოს სახელით მოსამართლის მიერ გამოტანილ ამ გადაწყვეტილებას ვკითხულობდი, უჩა გოდელაძის ოჯახი გამახსენდა, სხვა გარდაცვლილი პატიმრების ოჯახის წევრებიც, ვინც ჩემი რესპონდენტი იყო. კიდევ მოსამართლე თამარ ბეჟანიშვილის ერთი პროცესი გამახსენდა. მან 23 წლის ბიჭს, რომელიც მანამდე ნასამართლევი არ ყოფილა, ხუთი წლითა და სამი თვით პატიმრობა მიუსაჯა. ბრალდებულს 11 ცალი კოვზის, ერთი ჩანგლის, ერთი დანის, ათლარიანი სუვენირისა და ტელევიზორის „პულტის“ ქურდობა ედებოდა ბრალად.
ვერ ვხვდები, მოსამართლე ადამიანის წამებაში ბრალდებულ პირს როგორ ათავისუფლებს გირაოს სანაცვლოდ და კოვზის ქურდს ციხეში როგორ ამწესებს.
მახსოვს კიდევ ერთი სასამართლო პროცესი. ამ პროცესზე მოსამართლე ვერა დოლიძემ სპეცოპერაციის მონაწილე ნიღბიანი მოწმეები დაკითხა. დღემდე მაინტერესებს, როგორ ირწმუნა მოსამართლემ იმ ადამიანების, რომელთა ვინაობა არ იცოდა, სახეც კი არ დაუნახია.
ასევე მახსოვს ბათუმელი ჯარისკაცის, როინ შავაძის გამოუძიებელი მკვლელობა.
მახსოვს, სამი ჩაცხრილული ბიჭი, ნავთლუღთან… ერთ-ერთის ძმა ციხიდან გამოსვლის შემდეგ მომიყვა, რომ ციხეში მას აწამებდნენ, სცემდნენ.
ახლა უკვე ისიც მემახსოვრება, რომ ვანო მერაბიშვილმაც იტირა.
