წინასაარჩევნო პროცესს აქტიურად ვადევნებდი თვალყურს, სტუდენტთა გარკვეული ნაწილი გამარჯვებისთვის საკმაოდ აქტიურობდა, დაპირებებს იძლეოდა და სხვადასხვა გასართობი ღონისძიებების მოფიქრებით სტუდენტთა დაინტერესებას ცდილობდა. იყვნენ ისეთებიც, რომლებიც მხარდაჭერას მხოლოდ იმიტომ ელოდნენ, რომ სიმპათიურები არიან, ბევრი ნაცნობ-მეგობარი ჰყავთ და 120 კურსელი. როგორც რიგითმა სტუდენტმა შემიძლია ვთქვა, რომ სწავლების ხარისხის გასაუმჯობესებლად არც ერთი მათგანის მზაობა არ შემინიშნავს, თითქოს სტუდენტები გასართობად ვიყოთ უნივერსიტეტში.
არჩევნებამდე ერთი დღით ადრე
ცესკოს მუშაობა პარალიზებულია, კანდიდატთა ნაწილმა ცესკოს კარები აჭედა, ცესკოს უნდობლობა გამოუცხადა, 9 აპრილს მომხდარი ფაქტების გამო.
სულხან დუმბაძე, ცესკოს პირველი თავმჯდომარე, საინიციატივო ჯგუფ „აპოლიტიკისა“ და მისი ლიდერის ზურა მესხიძის ეჭვის გამო, საკუთარი განცხადების საფუძველზე გადადგა, მაშინ სულხანმა თქვა, რომ არ უნდოდა მცირედით მაინც შეპარვოდა ვინმეს ეჭვი არჩევნების ლეგიტიმურობაში. 9 აპრილს კი “აპოლიტიკას” წევრები და ცესკოს მდივანი ცესკოს კაბინეტში ჩაიკეტნენ.
ცესკომ საუბნო საარჩევნო კომისიის წევრები 11 აპრილს დაარეგისტრირა და შეიძლება ითქვას, ამ დღესვე შეარჩია. 12 აპრილს ღამის 1 საათამდე გრძელდებოდა ტრენინგები და წევრების გადამზადება, შვიდ საათში კი საარჩევნო უბნები უნდა გახსნილიყო და ამომრჩეველი მიეღო.
არჩევნები
სტუდენტურმა არჩევნებმა “ნაციონალების” მიერ ჩატარებული არჩევნები გამახსენა. მთელი დღის განმავლობაში კანდიდატები იდგნენ საარჩევნო უბნებთან. როცა ვეკითხებოდი, თუ რატომ იყვნენ იქ, მპასუხობდნენ – არჩევანი ჯერ არ გამიკეთებიაო. კანდიდატთა ნაწილს მთელი დღის განმავლობაში სტუდენტები მოჰყავდათ უბნებთან, სიას აწარმოებდნენ და ხმებს გარეთ ითვლიდნენ. ჩემთვის ცნობილი გახდა, რომ სტუდენტებს ფოტოების გადაღებაც კი მოსთხოვეს, იმის დასადასტურებლად, რომ ხმა ნამდვილად სასურველ კანდიდატს მისცა, თუმცა არც ერთმა სტუდენტმა ჩართულ დიქტოფონთან ამის თქმა არ ისურვა.
ხმების დათვლა დამთავრებული არ იყო, რომ გამარჯვებულებმა ზეიმი დაიწყეს. მე კი იმას ვფიქრობდი, რომ თვითმმართველობაში კონკრეტული სახეები და სახელები ვერაფერს ცვლის.
