დღეს, 28 მაისს, საქართველოს პარლამენტის წევრმა, შალვა შავგულიძემ რუსული კანონი, რომელზეც ვეტოს დაძლევასაც პარლამენტი განიხილავს, შეადარა ბოლშევიკურ პრაქტიკას, რომელიც საბჭოთა რეჟიმისთვის მიუღებელ პირებს ჯერ რეპუტაციულად ანადგურებდა, შემდეგ კი – ფიზიკურად.
შალვა შავგულიძემ, რომელიც პროფესიით იურისტია, პარლამენტში კიდევ ერთხელ გააჟღერა ის არგუმენტები, რაც რუსულ კანონს საქართველოსთვის მიუღებელს ხდის.
„ქართული ოცნების წარმომადგენლების მხრიდან მუდმივად ვისმენთ, თითქოს მათ ვერ მოისმინეს რეალური არგუმენტები, რატომ ეწინააღმდეგება ეს კანონი საქართველოს კონსტიტუციას, საერთაშორისო სამართლის შესაბამის ნორმებს, რატომ არის რუსული და რატომ ეწინააღმდეგება საქართველოს ინტერესებს.
ეს არგუმენტები ყოველთვის ისმოდა. ისმოდა საპარლამენტო განხილვების დროს, პირადად, მეც ვცდილობდი წარმომედგინა ეს არგუმენტები, ეს არგუმენტები არის წარმოდგენილი ვეტოშიც და ეს არგუმენტები არის ძალიან ჩაშლილად წარმოდგენილი ვენეციის კომისიის დასკვნაში.
რადგან ვისმენთ იგივე პოზიციას – „სად არის არგუმენტები“, შევეცდები ძალიან მოკლედ ვთქვა, რა მანკიერებებს შეიცავს ეს კანონი.
პირველი, ეს არის სტიგმატიზაცია.
კანონი ითხოვს, რომ არასამთავრობო ორგანიზაციამ ან მედიამ, თუ მისი დაფინანსების 20 პროცენტზე მეტი არის უცხოური, თავი დაირეგისტრიროს უცხოური ინტერესების გამტარ ორგანიზაციად. ანუ მიიწებოს იარლიყი, სტიგმა, რომ ის საქართველოს ინტერესებს არ ემსახურება.
იარლიყის მიწებება თვითმიზანი ხომ არ არის, რაში სჭირდება ამ კანონს სტიგმის მიწებება?!
იმიტომ, რომ ჯერ ერთი – დაეცეს არასამთავრობო და დამოუკიდებელი მედია ორგანიზაციების ავტორიტეტი, ანუ ხელისუფლების მაკრიტიკებელი ორგანიზაციების ავტორიტეტი საზოგადოების რაღაც ნაწილში და მეორეც – გამართლებული იქნება რეპრესიები ამ ორგანიზაციების მიმართ, რომ მომავალში, როცა ხელისუფლება დახურავს ამ მედიასაშუალებებსა და ორგანიზაციებს, ეს გამართლდეს იმით, რომ თურმე ის უცხოური ძალის ინტერესებს ემსახურებოდა და დახურავდნენ, აბა რა იქნებოდა.
ეს ძალიან ჰგავს ბოლშევიკურ რეპრესიებს, ხალხის მტრად გამოცხადების ბოლშევიკურ პრაქტიკას.
მაშინაც ასე, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე, აცხადებდნენ ხალხის მტრად. რატომ აცხადებდნენ? იმიტომ, რომ მერე იმ ხალხის მტერს დახვრეტდა თუ გაასამართლებდა საბჭოთა ხელისუფლება, ეს გამართლებულიყო ხალხში.
მეორე მანკიერება არის მონიტორინგი.
ანუ, თუ არ დაიბრალებს ორგანიზაცია, რომ არის ხალხის მტერი, მოდით, გამოვიყენოთ ეს ფრაზა, ასეთ შემთხვევაში სახელმწიფოს შეუძლია ჩაატაროს მონიტორინგი და როგორი ინტენსივობისაა ეს მონიტორინგი?! შეუძლია წელიწადში ორჯერ ჩაატაროს.
მონიტორინგის საფუძველი არის შემდეგი – იუსტიციის სამინისტროს უფლებამოსილი პირის გადაწყვეტილება. მეორე საფუძვლად ობიექტური ინფორმაციაა მითითებული, მაგრამ რა საჭიროა მითითება, თუ გადაწყვეტს იუსტიციის სამინისტრო, შეუძლია ჩაატაროს მონიტორინგი.
თვალსაჩინოებისთვის, შედარება რომ მოვიყვანოთ, სისხლის სამართლის პროცესში გამოძიების დაწყების საფუძველი რომ იყოს გამომძიებლის გადაწყვეტილება. არა ინფორმაცია რაღაც დანაშაულზე, არამედ, აი, გამომძიებელმა გადაწყვიტა და დაიწყო გამოძიება.
ასე უსაფუძვლოდ შეიძლება მონიტორინგის დაწყება.
მონიტორინგის ვადა არ არის განსაზღვრული. [სამინისტროს] შეუძლია 6 თვეში ერთხელ ჩაატაროს და 5 თვე და 29 დღე ატაროს ეს მონიტორინგი.
ახლა როგორი ინტენსივობისაა ეს მონიტორინგი – ყველა დოკუმენტაციაზე წვდომა, მოთხოვნის უფლება აქვთ ყველა სახის ინფორმაციის, არა მარტო დაფინანსებასთან დაკავშირებით, არამედ ნებისმიერი სხვა ინფორმაციის, მათ შორის თანამშრომლების და დაქირავებული, აყვანილი თანამშრომლების პერსონალური მონაცემების და მათ შორის ისეთი განსაკუთრებული ინფორმაციის – როგორიცაა სექსუალური ორიენტაცია, პოლიტიკური მიმართულება და სიმპათიები და ა.შ..
ფაქტიურად ჩაუსახლდება იუსტიციის სამინისტროს მონიტორი ორგანიზაციას და პარალიზებას გაუკეთებს.
მაგრამ საკონტროლო გასროლაც არის დატოვებული იქ. ამ მონიტორინგის შედეგად მთავრობას შეუძლია სანქციების გატარება.
სანქციებია მესამე მანკიერება.
სანქციები არის შემდეგი – თუ აღმოაჩენს იუსტიციის სამინისტრო, რომ კი, დამალა ორგანიზაციამ, არ დაირქვა ხალხის მტერი და ამიტომ მას სახელმწიფო დაარქმევს ასე, ორგანიზაციას რჩება ვალდებულება, თვითაღიარება მოახდინოს და თუ არ მოახდენს – დაჯარიმდება 25 000 ლარით, 10 ათასით…
პირი, რომელიც იქ მუშაობს, თუ არ წარადგენს ყველა პერსონალურ ინფორმაციას, რომელსაც არაფერი კავშირი არ აქვს დაფინანსებასთან, დაჯარიმდება 5-5 ათასით… ეს არის საკონტროლო გასროლა, აუცილებლად ლიკვიდაციას მოახდენენ.
ანუ ეს კანონი შესაძლებლობას აძლევს ხელისუფლებას მისი მაკონტროლებელი, გამკრიტიკებელი ხმა, არასამთავრობო სექტორის და დამოუკიდებელი მედიის სახით, მოსპოს.
ამიტომ ეწინააღმდეგება ეს კანონი კონსტიტუციის 22-ე მუხლს, გაერთიანების თავისუფლებას, ასევე – გამოხატვის თავისუფლებას, იმიტომ, რომ მედიასაშუალებებს თუ გაანადგურებ, ირღვევა ეს უფლება, ასევე, პირადი ცხოვრების უფლებას, დისკრიმინაციის აკრძალვასაც და საერთოდ, კონსტიტუციის 78-ე მუხლსაც, რომელიც ავალდებულებს ყველა კომპეტენტურ ორგანოს მის კომპეტენციის ფარგლებში გააკეთოს ყველაფერი ევროპული და ევროატლანტიკური ინტეგრაციისთვის.
და მიზანი რა არის? მიზანი არის ის, რომ კანონი მტრად აცხადებს დასავლეთს“ – განაცხადა შალვა შავგულიძემ.
