ნეტგაზეთი • RU

„ნარკოტიკი ჩამიდეს, ახლა კი განაჩენის გადახედვაზე უარი მითხრეს“ – პატიმარი სასამართლოს უჩივის 

მსჯავრდებული იაკობ ღონღაძე საკონსტიტუციოში უჩივის საქალაქო სასამართლოს, რომელმაც განაჩენის გადახედვაზე უარი თქვა.

იაკობ ღონღაძე ნარკოდანაშაულისთვის 2017 წლიდან იხდის სასჯელს. მას 8 წლით აქვს მისჯილი თავისუფლების აღკვეთა. სარჩელში მსჯავრდებული წერს, რომ ნარკოტიკი „ჩაუდეს“. საკონსტიტუციოს პატიმარმა მას შემდეგ მიმართა, როცა გაიგო, რომ 2020 წელს საკონსტიტუციო სასამართლომ გიორგი ქებურიას სარჩელი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა და მიიჩნია, რომ ჩხრეკას მხოლოდ პოლიციელები არ უნდა ატარებდნენ, თუკი ამის შესაძლებლობა არსებობს.

„ჩხრეკის შედეგად ამოღებული უკანონო ნივთის მტკიცებულებად გამოყენების შესაძლებლობა, იმ პირობებში. როდესაც ამოღებული ნივთის ბრალდებულის მფლობელობაში ყოფნა დასტურდება მხოლოდ სამართალდამცავი ორგანოს თანამშრომლების ჩვენებებით და ამავე დროს სამართალდამცავ ორგანოს თანამშრომლებს შეეძლოთ, თუმცა არ მიიღეს სათანადო ზომები ჩხრეკის სანდოობის დამადასტურებელი ნეიტრალური მტკიცებულებების მოსაპოვებლად, ვერ აკმაყოფილებს საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის მე-7 პუნქტით გათვალისწინებულ უტყუარობის კონსტიტუციურ მოთხოვნებს,“ – აღნიშნულია „ქებურიას საქმეზე“ 2020 წელს მიღებულ გადაწყვეტილებაში.

„გამოძიებისა და სასამართლო განხილვის არცერთ ეტაპზე არ ვაღიარებდი ინკრიმინირებულ ქმედებას,“ – წერს საკონსტიტუციოს მოსამართლეებს მსჯავრდებული იაკობ ღონღაძე, რომელსაც 1,0073 გრამი ნარკოტიკული საშუალება ბუპრენორფმინის შეძენა დ შენახვა დაუდასტურეს, – „ვაცხადებდი და დღესაც ვაცხადებ, რომ ვარ მტკიცებულებათა ფალსიფიკაციის, ე.წ. „ჩადების“ მსხვერპლი. არავითარ ნარკოტიკულ საშუალებას მე არ ვფლობდი და არც ჩემი პირადი ჩხრეკის შედეგად ყოფილა რაიმე უკანონო ნივთიერება ამოღებული, ჩხრეკის ოქმი არის გაყალბებული.

სამწუხაროდ, მე ჩხრეკის მომენტში ვიმყოფებოდი მარტო, არ მქონდა საშუალება ჩემი ჩვენების გარდა რაიმე სხვა მტკიცებულებით გამებათილებინა რამდენიმე პოლიციელის ჩემი შეფასებით და მტკიცებით მტკიცებულების გამყალბებლების ჩვენებები, რომლებიც საერთო სასამართლოების მოსამართლეების მიერ მიჩნეული იქნა უტყუარ და საიმედო მტკიცებულებებად. შესაბამისად, მოხდა ჩემი უკანონო მსჯავრდება,“ – აღნიშნულია სარჩელში.

პატიმარი ჰყვება, რომ 2021 წელს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიმართა და განაჩენის გადასინჯვა სთხოვა. „ვინაიდან სამართლებრივად ზუსტად იდენტური გარემოება იყო ჩემს მიმართ ჩატარებული ჩხრეკის შემთხვევაში, ხოლო საკონსტიტუციო სასამართლომ ჩემს სისხლის სამართლის საქმეში გამოყენებული საპროცესო ნორმა ცნო ანტიკონსტიტუციურად“, – ვკითხულობთ სარჩელში.

განაჩენის გადახედვაზე პატიმარს უარი უთხრეს, განჩინებაში კი, ეს ჩაუწერიათ:

,,სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის ნორმის ან მისი ნორმატიული შინაარსის არაკონსტიტუციურობა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს განაჩენის გადასინჯვის საფუძველი, როდესაც ის არსებითად არის დაკავშირებული სისხლის სამართლის კოდექსთან ან და კონკრეტულ საქმესთან…“

საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ „ქებურიას საქმეზე“ 2020 წელს მიღებული გადაწყვეტილების შემდეგ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს პალატას დაუდგენია ასეთი მიდგომაც: „…იმ ნორმატიული შინაარსის ძალადაკარგულად ცნობა, რომელიც ითვალისწინებდა გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანისას სამართალდამცავი ორგანოს თანამშრომლის იმ ჩვენების მტკიცებულებად გამოყენებას, რომელიც ეფუძნება ოპერატიული წყაროს ან ანონიმური პირის მიერ მოწოდებულ ასევე სსსკ-ის 119-წ მუხლის 1-ლი დ მე-4 ნაწილებისა და 121-ე მუხლის პირველი ნაწილის ის ნორმატიული შინაარსი, რომელიც ჩხრეკის შედეგს განიხილავდა ჩხრეკისთვის აუცილებელი დასაბუთებული ვარაუდის შექმნის ერთ-ერთ საფუძვლად, უნდა გავრცელდეს იმ საგამოძიებო მოქმედებების ჩატარებასა და დაკანონებაზე, რომლებიც საკონსტიტუციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილების გამოქვეყნების შემდეგ ჩატარდება და არა აღნიშნული გადაწყვეტილების გამოქვეყნებამდე განხორციელებულ მოქმედებებზე“.

მსჯავრდებული კი მიიჩნევს, რომ საკონსტიტუციოს ახალი გადაწყვეტილება მისი განაჩენის გადახედვის საფუძველია, წინააღმდეგ შემთხვევაში, საკონსტიტუციოს გადაწყვეტილება „ფარატინა ქაღალდი“ იქნება. პატიმრის სარჩელი ასე სრულდება:

„არსებული სასამართლო პრაქტიკა, სადავო ნორმებში წაკითხული და განმარტებული კანონის და კანონმდებლის ნამდვილი ნებაა, ფაქტი, რომ ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციას [31-ე მუხლის 10-ე პუნქტი], ქმნის საფუძველს და ბარიერს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმის არაკონსტიტუციურად ცნობის შემთხვევაშიც კი ამ ნორმის გამოყენებით მოპოვებული უკანონო მტკიცებულება კვლავ დარჩეს გამამტყუნებელი განაჩენის საფუძვლად და პირს (მსჯავრდებულს/ბრალდებულს) უარი ეთქვას ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო განაჩენის გადასინჯვაზე, რაც თავის მხრივ საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას უფლებადარღვეული პირისთვის სამართლებრივი თვალსაზრისით ,,ფარატინა ქაღალდად“ აქცევს.

ნეტგაზეთის მასალების სხვა გამოცემებში გადაბეჭდვის წესი
ავტორი