81 წლის მაყვალა ბუჩუკური ბოლო 12 წელია შუახევის მუნიციპალიტეტის ანსამბლ „ფესვებში“ მღერის.
მაყვალა ხევსურეთიდანაა, იგი თითქმის 40 წელია ბათუმში ცხოვრობს. ამბობს, რომ მთელი ცხოვრებაა მღეროდა სხვადასხვა ანსამბლში და საყვარელ საქმეს ახლაც აგრძელებს.
„ყოველ ორშაბათს გვაქვს რეპეტიციები და დავდივარ შუახევში. მაგრამ ახლა ოპერაცია გავიკეთე და რამდენიმე თვეა ვისვენებ“ – გვითხრა მან.
ამბობს, რომ ძალიან უყვარს შუახევი და ხულო, რადგან მთები ხევსურეთს ახსენებს, ამიტომაც ცდილობს ხშირად წავიდეს ბეშუმში, ჩირუხზე და გომის მთაზე. „რაღაც საერთო ნამდვილად აქვთ ხევსურებსა და აჭარლებს“ – ამბობს მაყვალა ბუჩუკური.
ბათუმში შვილთან ერთად ცხოვრობს. ორი ძაღლი და თუთიყუში ჰყავს.
„თუთიყუში შვილიშვილმა მაჩუქა, გაერთობიო. ასეც არის, ველაპარაკები ხოლმე. ყოველდღე ჭამა, ტელევიზორი, კომპიუტერი და ასე გადის დრო“, – ამბობს მაყვალა.
თავს ხევსურად მოიხსენიებს, თუმცა მისი ოჯახი ხევსურეთიდან დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბულაჩაურში საცხოვრებლად მის დაბადებამდე გადავიდა. ქალი იხსენებს, რომ ბავშვობაში მამას, ხევსურეთში, დღესასწაულებზე დაჰყავდა და ხევსურეთთან კავშირს ყოველთვის გრძნობდა.
3 წლის იყო, როცა თავის სოფელში ბავშვები შეკრიბა და სიმღერა დაიწყო.
„მე გუნდის ხელმძღვანელი ვიყავი. ჩემი სახლის წინ პატარა მოედანი იყო, იქ ვიკრიბებოდით ხოლმე და ვმღეროდით. მე ფანდურზე ვუკრავდი. ჩვენს წარმოდგენაში დედაჩემიც მონაწილეობდა, ის გიტარაზე უკრავდა. იკრიბებოდნენ მეზობლის ქალები, ბავშვები, ვმღეროდით, ვცეკვავდით, ერთ ამბავი გვქონდა. ძალიან კარგი ბავშვობა მაქვს გატარებული ბულაჩაურში“ – იხსენებს მაყვალა.
სკოლის დასრულების შემდეგ მაყვალა საცხოვრებლად თბილისში გადავიდა და სწავლა პროფესიულ სასწავლებელში განაგრძო საგუნდო-სადირიჟორო მიმართულებით.
ახსოვს ის დღე, როცა მომავალი ქმარი გაიცნო. ეს თბილისში იყო, ოპერის წინ.
„მე და ჩემმა მეუღლემ ერთმანეთი ოპერის წინ გავიცანით. მე და ოთარი ოპერის წინ, გაჩერებაზე, ერთმანეთს ხშირად ვხედავდით ხოლმე. მას მოვეწონე თურმე და ერთ დღეს უკან გამომყვა. მე პლეხანოვზე, კულტურის სახლში, სახელმწიფო ანსამბლთან ერთად ვმღეროდი. როცა შენობაში შევედი, ოთარს კარისკაცისთვის უკითხავს ჩემს შესახებ, ასე გაიგო ჩემი სახელი გვარი. შემდეგ გავიცანით ერთმანეთი. მოტყუებით მომიყვანა ცოლად, “ – გვიამბობს მაყვალა.
წყვილი ჯერ თბილისში ცხოვრობდა, შემდეგ კი – ბათუმში, თუმცა მაყვალას ქმარი ძირითადად თბილისში მუშაობდა, იგი 12 წლის წინ გარდაიცვალა.
მაყვალა უკვე დიდი ხანია შუახევის ანსამბლ „ფესვებში“ მღერის. იხსენებს, რომ როცა პირველად ავიდა შუახევში, დიდი შთაბეჭდილებებით დაბრუნდა, რადგან ლამაზი იყო ყველაფერი, რაც იქ ნახა.
გვიამბობს, რომ ადრე ხშირად ირჩევდნენ თამადად და გული წყდება, რომ ახლა ვეღარ ახერხებს:
„ახლა ვეღარ ვქეიფობ, გული მწყდება, რომ როგორც ადრე იყო ისე აღარ არის. ძალიან მიყვარს გართობა და იუმორი, ჩემი ხუმრობები გამორჩეულად უყვარდა ხალხს“.
ბოლოს მშობლიურ სოფელში 2008 წელს იყო. „შედარებაც არაა იმასთან, რაც ადრე იყოო“ – დანანებით ამბობს.
„ბავშვობა სადაც გატარებული გაქვს, იმ ადგილს სხვანაირი სიხარული მოაქვს. ჩემი კლასელები აღარ არიან ცოცხლები… ბულაჩაურში ახალგაზრდები ნაკლებად მცნობენ. ძალიან შეცვლილია იქ ყველაფერი.
ჩემი ახალგაზრდობა მენატრება, 82 წლის 15 აგვისტოს ვხდები. მინდა, რომ ცოტა ხანს კიდევ ვიცოცხლო, ჩემი შვილიშვილის შვილის ხელში აყვანას მოვესწრო და მერე მოხდეს, რაც მოსახდენია. ჩემი წინაპრები დიდხანს ცოცხლობდნენ, ბიძაჩემი 113 წლის გარდაიცვალა, იმედი მაქვს მეც ასე გამიმართლებს“ – ამბობს მაყვალა.
