ავტორი: ცოტნე ავსაჯანიშვილი, მწერალი
___
მეშვიდე კლასში რომ ვიყავი, ჩემს გარშემო ყველა ბავშვი იყო, ყველას ქართული სახელი ჰქონდა და არავინ ფიქრობდა გმირობის ჩადენაზე. თანაც არა თბილისში, არამედ სადღაც, მენგში, პარიზში, ლა როშელსა და თუნდაც ტულუზაში. მხოლოდ მე ვიყავი დარტანიანი და სწორედ ამიტომ, გაცილებით საინტერესო ცხოვრება მქონდა ვიდრე სხვებს.
ასეთი მრავალფეროვნების მიზეზი დედაჩემის მიერ ბუკინისტებში იაფად ნაშოვნი “სამი მუშკეტერი” გახლდათ, რომელსაც ყდაზე ძალიან დიდი დარტანიანი ეხატა.
დარტანიანის და მისი ძმაკაცების ამბები ყველაზე მაგარი ამბებია, როცა გინდა, რომ მაგარი ბიჭი იყო და თან ზღაპრული ადგილებიც ახლო-მახლო გქონდეს.
თუმცა, არ აქვს მნიშვნელობა ამბის სათაურს. საქმისთვის ყველანაირი კარგი ამბავი გამოდგება, რადგან შეუძლებელია რაიმე ემოციის, ან გრძნობის ნაკლებობას არ განვიცდიდეთ და ასეთ დროს გვეხმარება კარგი ტექსტები. კარგ ტექსტებს გაზიარების უნარი აქვთ. სიყვარულის, სიძულვილის, მეგობრობის, სამხრეთ ამერიკის… ყველაფრის გაზიარების უნარი.
ახლა იმაზე ექვსი წლით დიდი ვარ, ვიდრე თავად დარტანიანი პირველი ხმალაობისას. თუმცა, კარგი ტექსტების გაცნობისას მიღებული ემოციებისადმი დამოკიდებულებას, ასაკი ვერ ცვლის. გავლენებიც ისევე მარტივად მოდის, როგორც თორმეტი წლის ასაკში.
ასე რომ, თუ ხვდებით, რომ ცხელა, ან ცივა და გარეთ არავინ გამოვა და ფულიც არ გაქვთ და ცხოვრება ცოტა გაბანძდა, წიგნების კარადები მოქექეთ.
დააკლიკე და შეავსე ცარიელი თაროები სოფლის ბიბლიოთეკებში
ან გადმორიცხეთ ჩვენს ანგარიშზე
სს “საქართველოს ბანკი”, ბანკის კოდი:BAGAGE22;
ანგარიშის ნომერი:
GE88BG0000000103117598
ა(ა)იპ თავისუფალ ჟურნალისტთა სახლი
