Batumelebi | ბავშვით ხელში ყოველი დღე საზღვარზე ბავშვით ხელში ყოველი დღე საზღვარზე – Batumelebi
RU | GE  

ბავშვით ხელში ყოველი დღე საზღვარზე

 

ასმათ სამხარაძე საქართველო-თურქეთის საზღვარს, ხუთი წლის ბავშვით ხელში, თითქმის ყოველ დღე კვეთს. პატარა გოგონას სიარული არ შეუძლია, ამიტომ დედას ის სულ ხელში ჰყავს. ასმათს ორი შეკვრა სიგარეტი გასაყიდად გადააქვს და უკან ბრუნდება, ასე ცდილობს ის შვილის მკურნალობისთვის საჭირო თანხის შეგროვებასა და საარსებო მინიმუმის შოვნას. ასმათი თავის პატარა გოგონასთან ერთად  კერძო სახლის ავტოფარეხში ცხოვრობს.  

 

ასმათ სამხარაძე 20 წელია ბათუმში, ნაქირავებ ბინაში ცხოვრობდა. „როცა ოჯახი შევქმენი, ჩემს მეუღლესთან ერთად ათას დოლარად ბინა დავიგირავე და იქ გადავედით. რვა წლის განმავლობაში შვილი არ შემეძინა. შემდეგ გამიჩნდა მარიამი, რომელიც, როგორც ექიმებმა მითხრეს, სრულიად ჯანმრთელი იყო. თუმცა, მოგვიანებით აღმოჩნდა, რომ ბავშვს შიდა ქალის წნევა ჰქონია და მესამე აცრის შემდეგ ბავშვს დამბლა განუვითარდა“.

 

ასმათ სამხარაძე ამბობს, რომ ბავშვს არაბუნებრივი მოძრაობები აცრის შემდეგ შეამჩნია და ექიმს გამოკვლევა სთხოვა: „ექიმს ვუთხარი, რომ შიდა ქალის წნევა შეემოწმებინა, რაზეც ექიმმა მიპასუხა – შენ თვითონ გაქვს წნევა, ბავშვი თავისებურად თამაშობსო. ბავშვს ნერვიული სისტემა დაუზიანდა და ფეხზე ვეღარ დგება“.

 

ასმათი ამბობს, რომ შვილის მდგომარეობა ძალიან განიცადა მისმა მეუღლემ. „გულს უჩიოდა, შვილის გამოც ინერვიულა და აპრილში გარდაიცვალა. გარკვეული თანხა მქონდა შვილის სამკურნალოდ შეგროვებული, მაგრამ ამ თანხით მეუღლე დავკრძალე“.

 

„ჩემს დარდს ახალი პრობლემა დაემატა. ქმარი დაკრძალული არ მყავდა, გარაჟის მეპატრონემ გამომიცხადა, ადგილი უნდა დამიცალო, გაქირავება მინდაო. ეს გარაჟი ჩემი შვილის ნათლიას ჰქონდა გირაოში აღებული, მაგრამ არ სარგებლობდა. მე და ჩემს მეუღლეს ბინის ქირის გადახდა რომ აღარ შეგვეძლო, დაგვითმო და აი, ამ ბნელ და ნესტიან ავტოფარეხში გვიწევდა ცხოვრება. ახლა კი ამას დავტოვებ და არ ვიცი, სად წავალ. ჩემი მწირი შემოსავალით როგორ ვირჩინო თავი“.

 

ასმათ სამხარაძემ სოციალური დახმარების თხოვნით სახელმწიფოს მიმართა: „წინა წელს დამინიშნეს, მაგრამ მალევე შემიჩერეს, რატომ არ ვიცი. მერე ისევ მივმართე და აღმიდგინეს, მაგრამ ახლა მეუღლე რომ გარდაიცვალა, კორექტირება სანამ არ შევა მონაცემებში, მანამდე ვერ მიიღებთო. ამ კორექტირებას კი სამი თვე სჭირდება.  ჯანდაცვის სამინისტროს ვთხოვე, იქნებ მარჩენალდაკარგულის პენსია მაინც დაუნიშნოთ ჩემს შვილს-მეთქი, მაგრამ მითხრეს, რომ ჩემი შვილი პენსიას ისედაც იღებს. შშმ პირის დახმარებას იღებს – 100 ლარს. ეს საკმარისია? 

 

ზამთარში ძალიან გამიჭირდა და მერიას შეშა ვთხოვე, იმაზეც უარი მივიღე, ქალაქში არ ხარ ჩაწერილიო. აი, ასე ვწვალობ ყოველ დღე. ისე გამიჭირდა, შუბლის ძარღვი გავიწყვიტე და ჩაქვამდე რამდენჯერმე უბილეთოდაც ვიმგზავრე“, – გვეუბნება ის. 

 

ასმათს ბავშვით ხელში თითქმის ყოველ დღე უწევს ჩაქვის სარეაბილიტაციო ცენტრში სიარული, იქ მარიამი მასაჟებზე დაჰყავს. სახელმწიფო მკურნალობის მხოლოდ ნაწილს აფინანსებს, რაც მშობლის თქმით, არასაკმარისია.

 

„ცერებრალური დამბლის მქონე ბავშვებს სისტემატური მკურნალობა სჭირდებათ, შედეგი რომ დადგეს. სახელმწიფო მხოლოდ ათდღიან კურსს აფინანსებს, რომელიც სამ თვეში ერთხელ უტარდებათ ბავშვებს. ეს საკმარისი არ არის. დანარჩენი მკურნალობის თანხა კი, მშობლებმა უნდა ვიშოვოთ“.

 

ასმათის თქმით, მარიამი აქტიური ბავშვია. ამოძრავებს ფეხებს და დედა დარწმუნებულია, რომ კარგი მკურნალობის შემთხვევაში, ის ფეხზე დადგომას შეძლებს.

 

„თურქეთში მინდა წავიყვანო გამოკვლევაზე, მაგრამ ორი ათასი დოლარი ჯდება. თუ ამაში ჯანდაცვის სამინისტრო დამეხმარება, კარგი იქნება. საქართველოში ცერებრალური დამბლის მქონე ბავშვებს გულგრილად უყურებენ. რა აზრი აქვს, რომ ვუმკურნალოთო, – ერთ მშობელს ასე უთხრა ექიმმა, მაგრამ იმ ბავშვმა გაიარა. ვიცი, რომ მარიამიც შეძლებს“.

ნეტგაზეთის მასალების სხვა გამოცემებში გადაბეჭდვის წესი
ლელა დუმბაძე