ბუდაპეშტში სუპერმარკეტების წინ ყუთებით ეწყო პროდუქცია: კვერცხი, ხილი, ბოსტნეული, ძეხვეული… მოქალაქეები მიდიოდნენ, რამდენიმე ცალს ირჩევდნენ, ჩანთაში აწყობდნენ და მიჰქონდათ.
გიდს შევეკითხე, თანხას რატომ არ იხდიან-მეთქი? ეს პროდუქტი სოფლიდან ჩამოიტანეს ფერმერებმა და ხალხს ურიგებენო, – მიპასუხა.
– სუპერმარკეტი ნებას აძლევს? – ისევ დავინტერესდი.
– ესენი მათი კონკურენტები და კლიენტები არ არიან, პირიქით – ისინიც ამატებენ სანოვაგესო.
კვირას კათოლიკურ ეკლესიაში წავედით წირვაზე. გარეთ გამოსვლისას აქაც ყუთებით დაწყობილი პურ-ფუნთუშეული დავინახე, მონასტრებსა და ეკლესიების მიერ დამზადებული. გიდს ვუთხარი: თქვენ უკვე აგიშენებიათ კომუნიზმი-მეთქი.
გული მეწურება, როცა ყოველი მოსავლის აღების დროს საქართველოში ათასობით ტონა ხილი იყრება, იჩეხება ხეები, იყრება პროდუქტი… რა მოხდება ხალხს, საავადმყოფოებს დაურიგონ, გადაყრას და ვიტამინების განადგურებას არ ჯობია?
ტრანსპორტირების საშუალება თუ არ აქვთ, დაუკავშირდნენ ჟურნალისტებს, ამ გზით ბევრი ადამიანი გაიგებს და შეიძლება ვინმეს მოუნდეს გადასაყრელად განწირული ვიტამინების ადამიანებამდე მიტანის სურვილი.
ჯერ არ მახსოვს რომელიმე ახლობელს, რომლებიც სოფლად ცხოვრობენ და ჩემი კუთვნილი, მაგრამ ახლა უკვე მათ მიერ მისაკუთრებული ნაკვეთებიდანაც კი, ოდესმე გამოეგზავნოთ ხილი ან ციტრუსი. ყოველთვის მაღაზიაში ვყიდულობ. ერთადერთი მარინა მანელიშვილი, რომელსაც სოფლად რამდენიმე ციტრუსის ხე აქვს და ნობათს ყოველ ახალ წელზე მიგზავნის.
ღმერთთან მისასვლელი ერთადერთი გზა სიკეთეა. ადამიანი ხელცარიელი მოდის და ხელცარიელი ბრუნდება. ცხოვრებაში მთავარია ურთიერთობა, თანაგრძნობა და სიყვარული.
ახლა საქართველოში ძალიან ბევრი ხილი ანუ ვიტამინია. იქნებ ნუ გადავყრით ნაგავში ამ ყველაფერს, რადგან ბევრი ადამიანი სწორედ ნაგავში ეძებს ყოველდღიურ საჭმელს.
