ვერონიკა, რამდენი ხანია რაც კალათბურთის მწვრთნელი ხართ?
შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ვსწავლობდი ფიზიკურ აღზრდას. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ შვიდი წელია უკვე ტრენერად ვმუშაობ. ბავშვობიდან ვიყავი კალათბურთით გატაცებული და 12 წლიდან ვთამაშობ. 17 წლის რომ ვიყავი, უმაღლეს ლიგაში მოვხვდი. ჩემს პერიოდში ნაკლებად აინტერესებდათ ქალთა კალათბურთი, ამიტომ იძულებული გავხდი 2005 წელში კალათბურთში კარიერა დამესრულებინა და გადავწყვიტე, მწვრთნელი გავმხდარიყავი.
რატომ აირჩიეთ კალათბურთი?
ბავშვობიდან მაღალი ვიყავი, ამანაც განაპირობა ჩემი არჩევანი, თან სპორტული აზარტი და სისწრაფეც მქონდა. მშობლებმა კალათბურთში მიმიყვანეს, მეც მომეწონა. ვფიქრობ, რომ ლამაზი სპორტია.
თქვენ ხართ ქალთა კალათბურთის ბათუმის ნაკრებთა გუნდის მწვრთნელი. ეს გუნდი ბათუმში ერთადერთია სპორტის ამ სახეობაში. თამაშებს თუ ატარებთ, სად მართავთ შეხვედრებს და ვისთან?
სენაკსა და ქუთაისში გვქონდა შეხვედრა. წავაგეთ, მაგრამ ჩვენთვის მაინც გასვლითი შეხვედრებია მთავარი, რომლის დროსაც გამოცდილებას ვიძენთ. მომდევნო შეხვედრებს თელავსა და რუსთავში გავმართავთ მაისის ბოლოს.
როგორც მწვრთნელი, რას ხედავთ ქალთა კალათბურთში მთავარ პრობლემად?
ბათუმში ქალთა კალათბურთს საერთოდ არ ექცევა ყურადღება, არც ფინანსურად და არც მორალურად. გოგონებს არ აქვთ ფორმები, ცოტაა ბურთებიც. შეკრებებსა და შეჯიბრებებს მშობლების დახმარებით ვატარებთ. აჭარაში არ ტარდება ღია პირველობა, რაც აუცილებელია სპორტში წარმატების მიღწევისთვის. მწვრთნელობა ჩემი პროფესიაა, მცირე ხელფასი მაქვს, მაგრამ კალათბურთისადმი ჩემ სიყვარულს ვერ ცვლის. არ ვაპირებ კალათბურთისთვის თავის დანებებას, არ მინდა, ჩემი წასვლის შემდეგ უყურადღებოდ დარჩეს და ბათუმში კალათბურთელი გოგონების ერთი გუნდიც არ იყოს. კარგი იქნება, სხვა მწვრთნელიც თუ გამოჩნდება, ერთმანეთს გავუწევდით კონკურენციას და სპორტსმენების მომზადების დონეც ამაღლდებოდა.
