ყველა ადამიანს მინდა უდიდესი მადლობა გადავუხადო, ვინც ღიად ან პირად საუბარში გამოხატა სამართლიანი აღშფოთება, ეს ყველა ჩვენგანისთვის დიდი პატივია და ნიშნავს იმას რომ, საზოგადოებას არ დავიწყებია ჩვენი ბრძოლა რეჟიმის წინააღმდეგ, რის გამოც აღმოვჩნდით გისოსებს მიღმა, დამპალ საკნებში.
არა დავით ბაციკაძისთვის, არამედ საზოგადოებისთვის ვწერ იმ გარემოებათა შესახებ, რაც საფუძვლად დაედო ჩვენს გადაწყვეტილებას საპროცესო შეთანხმების თაობაზე.
საზოგადოებას შევახსენებ, საპროცესო გარიგება 2011 წლის დეკემბერში გაფორმდა – ეს ის პერიოდია, როცა ბიძინა ივანიშვილი პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოსულია, რამაც დიდი პერსპექტივა შეუქმნა „ნაცმოძრაობის“ ხელისუფლებიდან წასვლას. ეს კი ავტომატურად ნიშნავდა ჩვენთვის საკნების გახსნას. ამასთან, ჩვენ შეგვეძლო გაგვეწელა დრო არჩევნებამდე, დავლოდებოდით შედეგებს და შემდეგ, აპელაციის დროს მიგვეღო გადაწყვეტილება საპროცესო შეთანხმებასთან დაკავშირებით. ამასთან საპროცესო შეთანხმებით განისაზღვრა ორი წლით თავისუფლების აღკვეთა და ოთხი წელი პირობითი მსჯავრი.
ზემოხსენებულიდან გამომდინარე ნებისმიერი საღად მოაზროვნე ადამიანი მიხვდება და ხვდება კიდეც, რომ საპროცესო შეთანხმება იყო არა ჩვენთვის მისაღები და სასარგებლო არამედ, ეს იყო წინა ხელისუფლების ერთი ამოცანა და ყველა გარემოება შექმნა იმისთვის, რომ სასურველი სამართლებრივი შედეგი მიეღო. მათ შექმნეს ჩვენი ოჯახის წევრების, საქმეში ჩვენს სასარგებლოდ არსებული მოწმეებისა და ჩვენი თანამებრძოლების დაკავების რეალური საფრთხე (დაკავების პრობლემა ნამდვილად არ ჰქონდა ხელისუფლებას მაშინ). ჩვენ ასეთი არჩევანის წინაში ვიდექით: ან სასწორზე უნდა დაგვედო და გაგვეწირა სხვები, ან უნდა მიგვეღო ჩვენთვის არასახარბიელო გადაწყვეტილება. ჩემთვის ადამიანის უფლებები და თავისუფლება ყველაფერზე მაღლა დგას, ამიტომაც, ვთვლი, რომ, ჩვენ მივიღეთ მართებული გადაწყვეტილება, რასაც, საბედნიეროდ საზოგადოების დიდი ნაწილიც ეთანხმება.
რაც შეეხება დავით ბაციკაძეს, იგი საზოგადოებამ აირჩია, რომ დასრულებულიყო ამდაგვარი უსამართლობა ქვეყანაში და სამართლიანობა აღდგენილიყო. ამის ნაცვლად, ბაციკაძე უსამართლობის მსხვერპლებს ებრძვის.
