რას წაიკითხავთ „ბათუმელების“ ახალ ნომერში – სარედაქციო წერილი

ჯუმბერი 19 წლისაა. ის მეათე კლასში სწავლობს და თავის კლასელებზე რამდენიმე წლით უფროსია. ჯუმბერი პატარა სენსაციაა იმ თემში, სადაც ის ცხოვრობს. ქობულეთში, ლიანდაგს გადაღმა დასახლებაში იგი პირველი ადამიანია, რომელიც ქართულ სკოლას დაამთავრებს. ჯუმბერი ბოშაა.

ბოშების პატარა თემში ყველა მოზარდს არ გაუმართლა. ზოგიერთს სკოლაში არ უშვებენ და ბავშვები იძულებულნი ხდებიან, საოჯახო საქმეში ჩაერთონ, უმცროს და-ძმაზე და შემოსავალზე იზრუნონ და დილას სახლიდან აყოლებენ თვალს, როგორ მიდიან მათი თანატოლები სკოლაში.

ეს მათი ცხოვრების წესიაო – ასე ამბობენ მთავრობაში, ელენეს კი, რომელიც თვითონაც ბოშაა და წლებია ბოშათა უფლებების დაცვაზე მუშაობს, მიაჩნია, რომ სახელმწიფო, უბრალოდ, ხელებს იბანს.

განათლების ხელმისაწვდომობა „ბათუმელების“ ამ ნომრის მთავარი ფოკუსია. კარგი განათლების მიღების უფლება და პირობები ყველას უნდა ჰქონდეს, მაგრამ ასე არ არის.

ამჯერად დავინტერესდით, სად სწავლობენ ქართველი პოლიტიკოსებისა და მაღალი თანამდებობის პირების შვილები. აღმოჩნდა, რომ მათი შვილების უმრავლესობა კერძო სკოლაში იღებს განათლებას, რისთვისაც მშობლები ათასობით ლარს იხდიან. ლელა დუმბაძის სტატია „ერთი ქვეყანა – ორი სამყაროს შვილები“ ამის შესახებ მოგითხრობთ და პარალელურად 2017 წელს ქვეყნის საუკეთესო მასწავლებელსაც გაგაცნობთ, რომელიც ნაგვის ყუთიდანაც კი იღებს ძველი თაბახის ფურცლებს, რომ ბავშვების განათლებისთვის გამოიყენოს.

ქვეყნის ეკონომიკა კი, სერიოზული გამოწვევის წინაშეა. ბოლო წლებია საქართველოს პორტებსა და რკინიგზაზე ტვირთები მცირდება. საკითხი, რომელიც პირდაპირ უკავშირდება საქართველოს ეკონომიკას და გეოპოლიტიკურ მნიშვნელობას, ხელისუფლების მხრიდან არც სათანადოდაა შესწავლილი და არც შეფასებული, ყოველ შემთხვევაში სტატიის მომზადებისას ამ თემასთან დაკავშირებულ ბევრ კითხვაზე პასუხი ვერ მივიღეთ. თუ ტვირთების კლება გაგრძელდება, საქართველო, რომელსაც სატრანზიტო დერეფნის ამბიცია აქვს, ჩიხად შეიძლება იქცეს.

ოქტომბერში საქართველო შვილთან ერთად დატოვა აზერბაიჯანელმა ჟურნალისტმა ლეილა მუსტაფაევამ. ლეილა ამბობდა, რომ მას თბილისში უთვალთვალებდნენ და ჩვენს ქვეყანაში ყოფნა მისთვის აღარ იყო უსაფრთხო. აფგანი და ლეილა წლებია აზერბაიჯანელი ოლიგარქების ქონებასა და ბიზნესკავშირებს იძიებდნენ აზერბაიჯანსა და საქართველოში, ასეთები კი ცოტანი არ არიან. „ბათუმელები“ ამ ნომერში გიამბობთ, აზერბაიჯანის პრეზიდენტის მამიდის ოჯახის მშენებარე აგარაკზე მწვანე კონცხზე და ალიევის შვილის მეგობრის ბიზნესინტერესებზე ბათუმში.

და, რა თქმა უნდა, არჩევნები, რომელმაც კიდევ ერთხელ გვაჩვენა რა ზედაპირულია პოლიტიკური განცხადებები ქალების პოლიტიკაში ყოფნის აუცილებლობაზე. აქაც, ისევე, როგორც განათლების ხელმისაწვდომობაზე, ყველა თანხმდება, რომ ეს აუცილებელია, მაგრამ ზეპირი შეთანხმებებით არაფერი იცვლება და ამის შედეგია ის, რომ ამჯერადაც „ყველა მერი კაცია“.

ჟურნალ „ბათუმელების“ ახალი ნომრის ანონსი