15 წლის ილია ფშებელსკი უკრაინიდან ბათუმში 22 მარტს ჩამოვიდა დედასთან და 5 წლის დასთან ერთად.
„კიევიდან ჩამოვედით. დაბომბვებს ერთი თვის წინ გამოვექეცით. რთულია ამაზე ლაპარაკი. დედა დამეხმარა მომეძებნა სამსახური ბათუმში. მოხალისედ მუშაობდა დედა ბათუმში და იქ გაიგო ვაკანსიის შესახებ. ახლა რესტორანში ვმუშაობ, მიმტანად. კიევში ვმუშაობდი ომის დაწყებამდე, დასვენების დღეებში მზარეულის დამხმარე ვიყავი, დღეში 200 გრივნას გამოვიმუშავებდი.
მუშაობა შესაძლებლობაა. როცა საკუთარი ფული გაქვს, დედას აღარ სთხოვ და შენით ყიდულობ, რაც გჭირდება“, – ამბობს ილია.
რესტორანში, სადაც ილია დასაქმდა, ის ყველაზე უმცროსი თანამშრომელია ასაკით. ამბობს, რომ სამსახურში ძალიან კარგად მიიღეს და როცა სტუმრები იგებენ, რომ უკრაინიდანაა, დიდ თანაგრძნობას გამოხატავენ.
15 წლის ილია ფშებელსკი უკრაინიდან ბათუმში 22 მარტს ჩამოვიდა დედასთან და 5 წლის დასთან ერთად. ბათუმში ის მიმტანად დასაქმდა
„ჩვენს რესტორანში ძირითადად რუსები და ბელორუსები დადიან, ქართველები – ნაკლებად. არ მიჭირს მუშაობა. უკრაინაშიც ხომ ვმუშაობდი და მიჩვეული ვარ. ჩემი ერთი მეგობარი პოლონეთშია, ორმა უკრაინიდან ვერ გამოაღწია ოჯახთან ერთად. მასწავლებელი ვიცი, რომ ცოცხალია, მაგრამ სად არის, არ ვიცი. ჩემი კლასელების უმრავლესობა დასავლეთ უკრაინას აფარებს თავს“, – ამბობს ილია.
ბათუმში ჩამოსვლის შემდეგ 15 წლის ილია მხოლოდ ერთ ნაცნობს შეხვდა აქ შემთხვევით ხარკოვიდან.
ილია დედასთან და 5 წლის დასთან ერთად ცხოვრობს ბათუმში ქირით. ილიას დედა ამბობს, რომ მან არ იცის, როგორ და რით უნდა გადაიხადოს ბინის ქირა ერთი თვის შემდეგ.
ილიას 5 წლის დასაც ბაღში სიარული სჭირდება. ილიას დედა გვეუბნება, რომ გოგო კერძო ბაღმა 1 თვით უსასყიდლოდ მიიღო, თუმცა რამდენიმე დღეში ერთი თვე იწურება და ბავშვი ბაღის გარეშე რჩება.
საუკეთესო შემთხვევაში 15 წლის ილიამ მიმტანობით ბინის ქირისთვის საჭირო თანხის გამომუშავებაც უნდა შეძლოს და 5 წლის დისთვის ბაღის თანხაც უნდა შეაგროვოს.
ილიას მამა უკრაინაში ქვეყანას იცავს.
ბიჭს ომის შესახებ ლაპარაკი არ სურს. ამბობს, რომ ამაზე საუბარი ძალიან რთულია. მისმა ოჯახმა ერთი კვირა გაატარა ბუნკერში.
ოჯახი კიევში, ობოლონის რაიონში ცხოვრობდა. როცა კიევის დაბომბვა დაიწყო, ისინი იმ დღესვე ირპენისკენ წავიდნენ, თან არაფერი წაუღიათ იმ იმედით, რომ ყველაფერი 2-3 დღეში დასრულდებოდა და სახლში დაბრუნდებოდნენ.
ილიას დედა, ანია იხსენებს, რომ როცა რკინიგზის სადგურში მივიდნენ, ბოთლი წყალიც კი არ ჰქონდათ თან, არც ტანსაცმელი. ირპენში ბუნკერში იმალებოდნენ. როცა ლვოვის დაბომბვა დაიწყო, ილიას დედამ გადაწყვიტა, ბავშვები სასწრაფოდ გაეყვანა უკრაინიდან.
„ბუნკერში საშინელება იყო. არ მინდა გახსენება. ეს იყო დღეები, როცა ირპენს და ბუჩას ბომბავდნენ. ტყეებში რუსი დივერსანტები დარბოდნენ, ერთი შეხედვით, ჩვენნაირი ადამიანები.
მერე როგორღაც ჩერნოვციში წავედით და ჩავსხედით სტამბოლის ავტობუსში. ერთ დღე-ღამეში ჩავედით. ვიყიდეთ ბილეთი ბათუმამდე და ჩამოვაღწიეთ“, – იხსენებს ილიას დედა.
