მონაზონი სიდონია, რომელიც დიდი ხანია საჯარო სივრცეში არ გამოჩენილა, წერილს ავრცელებს.
„გაორებული ვწერ, ამდენი ბრძოლის მერეც კი, მაინც კომპლექსი მაქვს, რომ ქალი ჩუმად უნდა იყოს, მაშინ როცა „არცა მამაკაცება, არცა დედაკაცება, არამედ თქვენ ყოველნი ერთ ხართ“ (გალ. 3,28). ნუ აჯერებთ მრევლს, რომ მონაზვნობა „ხმის ჩაკმენდას“ ნიშნავს!
ეს ცხოვრების წესია, რომელიც ჩემი არჩევანი და ნებაყოფლობითი აქტია, და არა გარიგება პიროვნული თავისუფლების დათრგუნვის ხარჯზე სტატუსის მიღებისა! მონაზვნობა არ არის განაჩენი! და ეს სად, იმ ეკლესიაში, სადაც ქალმა, წმინდა ნინომ იქადაგა, აჩრდილივით მომყვება ეს კომპლექსი, მიუხედავად რომ, გავიაზრე – ეს ასე არ არის“ – წერს მონაზონი სიდონია.
ის წერილში ეხმიანება ნინოწმინდის პანსიონის თემასაც.
„რაც შეეხება ნინოწმინდის პანსიონს, სანამ პრობლემატიკაში გავერკვეოდი, თვალში მომხვდა ორი რამ: ბავშვების მიმართ ცივი დამოკიდებულება და მეორე, მოუვლელი ეზო… რომელიც, ძალიან ბევრს მეტყველებს გარემოს მიმართ დამოკიდებულებაზე.. მე ვინც მიყვარს, ასეთ ეზოში არ ვაცხოვრებ“.
წაიკითხეთ ვრცლად:
https://netgazeti.ge/news/548134/
