ბათუმში არსებული პოპულარული მობილური ქანდაკების „ალი და ნინოს“ ავტორი, მხატვარი და მოქანდაკე თამარ კვესიტაძე ამბობს, რომ ამ ქანდაკებაში ყველა თავის ემოციას ხედავს, თუმცა მისთვის ეს შეხვედრა-განშორების ციკლია.
ამის შესახებ თამარ კვესიტაძემ „ნეტგაზეთის“ ბლოგერთან, ია მერკვილაძესთან ინტერვიუში აღნიშნა:
„ალი და ნინოს“ იდეა იმდენად მრავალფეროვანია და ყველა მასში იმდენნაირ თავის ემოციას აქსოვს, რომ არ მინდა ჩემი მოსაზრება ვინმეს თავს მოვახვიო.
ჩემთვის „ალი და ნინო“ შეხვედრა – განშორებაა. მძიმე მომენტია იმის გააზრება, რომ გაერთიანება მხოლოდ ცოტა ხნითაა შესაძლებელი, წუთით ან სულაც წამით, მაგრამ … „და დღე იყო უფრო გრძელი წუთისოფლისა“. ასე არაა?
შეხვედრა–განშორება ერთგვარი ციკლია იმის გააზრებით, რომ გაერთიანება არის დროებითი; მერე ისევ განშორება და შეხვედრა. მე ამ განცდის დროებითობის გადმოცემა მინდოდა. თუ სიყვარულად გადაიქცა, ეს განსაკუთრებული რამაა.
ეს ის მომენტია, როცა ორის, გნებავთ, როგორც თქვენ ახსენეთ, კულტურის, ერთმანეთში შესვლით რაღაც მარცვალი რჩება ერთშიც, მეორეშიც, შენშიც, მასშიც, მაგრამ მერე გაივლის, თუმცაღა კვალს ტოვებს“.
თამარ კვესიტაძის ნამუშევარი, რომელსაც მოგვიანებით „ალი და ნინო“ უწოდეს, ბათუმის სანაპიროზე, ზღვასთან ახლოს, 2011 წლის ზაფხულში დადგეს. „ალი და ნინო“ მალე იქცა ბათუმის ერთ-ერთ ახალ სიმბოლოდ.
