78 წლის მზია ღლონტი ყოველდღე მიდის ბათუმის აეროპორტში და ოპერატორს ერთსა და იმავე კითხვას უსვამს – რომელ საათზე იქნება რეისი? მზია არსად მიფრინავს. ის ტურისტებს ელოდება. განსაკუთრებით უხარია, როცა მგზავრებს შორის ბავშვებს ხედავს. მზია საბავშვო ფერად ჟურნალებს ყიდის და თავს ამით ირჩენს. 78 წლის ხანდაზმულისთვის პენსიის გარდა ჟურნალების გაყიდვიდან აღებული მცირე თანხა, ერთადერთი შემოსავალია.
“ბათუმში ქირით ვცხოვრობ. ისე, ოზურგეთიდან ვარ. მეუღლე დიდი ხანია არ მყავს. შვილები გარდამეცვალენ. ორი შვილიშვილი მყავს. ერთი თურქეთში მუშაობს, მეორე სკოლის მოსწავლეა, მეთორმეტე კლასშია. ოზურგეთში ცხოვრობს მარტო. დიდია უკვე და ამბობს არ მეშინიაო. აბიტურიენტია. უნარების მოსამზადებელი წიგნი ვერ ვუყიდე. ჩემს ამბავს რომ დაწერთ, როგორ ფიქრობთ, ხალხი დამეხმარება, რომ წიგნი ვუყიდო?” – გვკითხა მზიამ.
ბათუმის აეროპორტის გარდა მზია ჟურნალებს ყიდის დიდ მარკეტებსა და სხვა ხალხმრავალ ადგილებში. “ხელვაჩაურში სასამართლოსთან ბევრი ხალხი იყრის ხოლმე თავს და იქ როცა ჩავდივარ, ყოველთვის მეყიდება ჟურნალები,” – ამბობს მზია ღლონტი.
მზიას ისტორია თავდაპირველად ერთ-ერთ ფეისბუქჯგუფში დაიდო. მზია ამბობს, რომ სულო ჩებინოვი, რომელმაც ის აღმოაჩინა, ძალიან დაეხმარა. ტელეფონი უყიდა და დაჰპირდა, რომ თანხით, რომელსაც ადამიანები მის დასახმარებლად ჩარიცხავდნენ, ვალებს დაუფარავს.
ვალი კი ორ ადგილას აქვს, 38 ლარი ქობულეთში – “ჟურნალები წამოვიღე, გავყიდე, მაგრამ ფული შემომეხარჯა და ვეღარ ჩავუტანეო,” – წუხს. და კიდევ 30 ლარი ბათუმის ბაზარში – იქაც ჟურნალების გადასახადი.
მზია ამბობს, რომ მას შემდეგ, რაც მისი ისტორია გასაჯაროვდა, გზაში მძღოლები მანქანას უჩერებენ და ჟურნალებს ყიდულობენ.
თავშესაფარში წასვლა არასდროს უცდია. ამბობს, რომ არც უნდა.
“თავისუფლება მირჩევნია. როცა მინდა, მაშინ მივდივარ ჩემი შვილის საფლავზე. თავშესაფარში რომ წავიდე, ასე თავისუფალი ვერ ვიქნები”, – ამბობს მზია.
