ბატონო ნიკოლოზ, ბათუმში, ბარათაშვილის #24-ში მდებარე სახლზე თქვენმა საკონსულტაციო საბჭომ ერთხელ თქვა, რომ ამ მისამართზე არსებულ შენობას ძეგლის სტატუსი უნდა მიენიჭოს. დღეს გახდა ცნობილი, რომ გადაწყვეტილება რადიკალურად შეიცვალა და შენობას ძეგლის სტატუსი აღარ მიენიჭება. რის საფუძველზე შეცვალეს გადაწყვეტილება?
თავდაპირველად საკითხი პირველადი მონაცემების საფუძველზე განიხილეს, მას მერე კიდევ შემოვიდა დამატებითი დოკუმენტაცია, ანუ კვლევა, რაც საბჭომ ხელახლა განიხილა. პირველად ინფორმაციაში მარტო ფოტოსურათები იყო ისეთი, რომლითაც აღქმა გაუჭირდებოდა ადამიანს თუ რა შენობაზე იყო საუბარი. ახლა არის კვლევა, რომელშიც წერია, რომ ამ ნაგებობას არ გააჩნია ის ღირებულებები, რა ღირებულებებისთვისაც შენობას ძეგლის სტატუსი ენიჭება.
ხელოვნებათმცოდნე ლალი ანდრონიკაშვილი, რომელმაც დაწერა მეორე განხილვისთვის დასკვნა, რა ნიშნით იქნა შერჩეული, ბათუმში მდებარე კულტურუმი მემკვიდრეობის ძეგლებზე აქვს ნამუშავარი?
ეს დოკუმენტი ჩვენი დაკვეთით არ არის შექმნილი, არ ვიცი საიდან იყო დაკვეთა. თუ ქალბატონ ლალი ანდრონიკაშვილის კვლევაა, ის მაღალი კვალიფიკაციის ხელოვნებათმცოდნეა, ჩუბინაშვილის სახელობის ინსტიტუტის თანამშრომელია, შესაბამისად, ეჭვის შეტანა მის კვალიფიკაციაში არ შემიძლია და ვერც ვერავინ შეიტანს, ვინც ამ დარგში მოღვაწეობს. ზოგადად კი, ბათუმში, იმდენად მნიშვნელოვანი ძეგლებია, რომ ურბანული განხრით ყველა ხელოვნებათმცოდნეს აქვს ნამუშევარი.
კომისიის წევრები, რომლებიც პირველად დათანხმდნენ ბარათაშვილის 24-ში არსებული შენობის გაძეგლებაზე, როგორც ჩვენთვის ცნობილია, ასევე კვალიფიციური სპეციალისტები არიან. ასე არ არის?
მაგრამ ამ ხუთმა ადამიანმა რა დოკუმენტაცია განიხილა, ამას აქვს დიდი მნიშვნელობა. ზოგადად, სტატუსის მინიჭების საკითხზე მუშაობისას ჩვენი სპეციალისტები ყოველთვის ამბობენ, რომ მიენიჭოს, მაგრამ როდესაც დეტალურად წარმოადგენენ დოკუმენტაციას და განიხილავენ… ძალიან ბევრ არამემკვიდრეობით ძეგლს აქვს თავის დროზე სტატუსები ზერელედ მინიჭებული.
ახალი კანონმდებლობით, ძეგლის მიმართ ძალიან დიდი პასუხისმგებლობა აქვს სახელმწიფოს, მფლობელს, ამიტომ გადაწყდა წარმოდგენილიყო დამატებით კვლევა – იმსახურებდა თუ არა ეს შენობა რეალურად ძეგლის სტატუსს. კიდევ ერთხელ ვიმეორებ, შემიძლია ფოტო გადავუღო რაღაც შენობას და დაახლოებით ვთქვა თარიღი, მაგრამ ამითი არ შეიძლება გაკეთდეს შეფასება.
ეს პრობლემას ქმნის როგორც მოსახლეობისთვის, ისე სახელმწიფოსთვის – ძეგლთა დაცვა არ არის ის, რომ ხელი შევუშალოთ მოსახლეობას – ძეგლის მოვლა-პატრონობასა და მოსახლეობას შორის უნდა იყოს სინთეზი. მე ვფიქრობ სწორია, რომ ძეგლის სტატუსის მინიჭების დროს, შეფასება მუდმივად იყოს კვალიფიციური, განსაკუთრებით მაშინ, თუ ამ ადგილებში ადამიანები ცხოვრობენ… ამიტომ ჩატარდა ზუსტად ეს კვლევა.
