გია ნოდია თვლის, რომ 20 წლის წინანდელი ომით გაყოფილი საზოგადოების შერიგების ყველაზე რეალური რესურსი სწორედ ადამიანური ურთიერთობებია, თუმცა ამ პრობლემის მოგვარებას აფერხებს ამ თემაზე დისკუსიების სიმწირე და პრობლემის სწორად გაუანალიზებლობა.
„ჩემი აზრით ღია დისკუსია ამ თემაზე მაინცადამაინც არ მიმდინარეობს. უფრო ურთიიერთბრალდებებისა და წმინდა პოლიტიზირებული დისკუსიებია. საჭიროა ვისაუბროთ სტრატეგიული თვალსაზრისით რაში მდგომარეობს პრობლემა და თუ შეიძლება მას ეშველოს. მე პირადად ვერ ვხედავ კონფლიქტების მოგვარებას უახლოეს პერსპექტივაში. ჩემი აზრით ქართველ საზოგადოებას არა გვაქვს გაანალიზებული ამ პრობლემის არსი, გვაქვს მითოლოგიზირებული წარმოდგენა და ამ ილუზიებიდან უნდა გამოვიდეთ. ვთვლი ეს არის ქართული საზოგადოების მთავარი ამოცანა დღეს“- აღნიშნა გია ნოდიამ. ილუზიად კი მას მიაჩნია, მაგალითად, ის მოსაზრება, რომ რუსეთი რომ არა, ეს კონფლიქტებიც არ იქნებოდა.
პაატა ზაქარეიშვილი კი მიიჩნევს, რომ ურთიერთობის რამდენიმე წლის წინანდელ მდგომარეობას რომ დავუბრუნდეთ, რვა წელიწადი მაინცაა საჭირო:
„ურთიერთობის პროცესი გაჩერდა 2006 წელს, 2008 წლის ომმა კი მთლიანად გააქრო 20 წლიანი კავშირები. მანამდე ქართულ -აფხაზური, ქართულ-ოსური დიალოგი არ გამწყდარა, როგორც სამოქალაქო საზოგადოების, ასევე პოლიტიკურ დონეზე. 2006 წელს კოდორში ჯარების შეყვანით გაწყდა ეს კონტაქტები. ურთიერთობის 2006 წლის მდგომარეობამდე რომ მივიდეთ, ორი წელიწადი მაინც არის საჭირო. ამის შემდეგ მინიმუმ ექვსი წელი დასჭირდება ისეთი შედეგის მიღებას, რომელზეც საქართველოს ყოველი მოქალაქე იტყვის სწორ პოლიტიკას ვადგავართო. ეს ის დროა, როცა ნებისმიერი კონფლიქტი იმდენად მწიფდება, რომ მხარეები ენდობიან ერთმანეთს და ახალ ნაბიჯისთვის ემზადებიან“.
გარდა ურთიერთობების გაღრმავებისა აფხაზებისა და ოსების დასაბრუნებლად, მინისტრის სიტყვებით რომ ვთქვათ, დასავლური ვექტორის უფრო თამამად გაცხადება მიაჩნია, რაც აფხაზებს და ოსებს მისცემს არჩევანის საშუალებას – დარჩნენ ნეოიმპერიალურ გავლენებში თუ საქართველოსთან ერთად იყვნენ ევროპულ სივრცეში.
