პირველი წარმოდგენის გამართვა 12 ივლისს დაიგეგმა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ დასს აფიშები თან არ ჰქონდა წამოღებული, ბათუმში კი სტამბა არ იყო. გამოსავალი მაინც მოიძებნა: „ბათუმში დღესაც ზაფხულობით ქუჩა-ქუჩა დააქვთ ხოლმე ცივი წყაროს წყალი კოკებით ხის ფოთლებში გახვეული, ამას ეძახიან სოუხ-სუს. წყლის დამტარებელი დადის და ჰყვირის: „სოუხ-სუ!“ დავწერეთ რამდენიმე აფიშა სხვილის ხელით და ამ წყლის დამტარებლებს ზურგზე დავაკარით და თანაც დავარიგეთ, რაც უნდა ეყვირათ ქუჩაში. დადიოდნენ ეს ქართველი თათრები და დაზეპირებულ სიტყვებს გაჰკიოდნენ: „დღეს თრიათში ქააართული თრიათრიაააა! თამაშობენ: საფაროვა, გაბუუუნია, ყიფიააანი!“ (ავქსენტი ცაგარელი, „მოგონებებ“).
სასტუმრო „როსიაში“ გაჩერებულ არტისტ ქალებს ამაზე დიდი ამბავი ჰქონდათ. ჩამოუხტებოდნენ წყლის დამტარებლებს სასტუმროდან, შეაჩერებდნენ და აბაზს აძლევდნენ, რომ პირველად იმათი გვარი დაეძახათ.
