დავის საგანს წარმოადგენს „სოციალური დახმარების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 28 ივლისის #145 დადგენილების 103-ე მუხლის კონსტიტუციურობა საქართველოს კონსტიტუციის მე-14 მუხლთან მიმართებით.
„სოციალური დახმარების შესახებ” საქართველოს მთავრობის დადგენილება არეგულირებს ბავშვის რეინტეგრაციისა და მინდობოთ აღზრდისთვის სოციალური შემწეობის საკითხებს. მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ სადავო ნორმები დისკრიმინაციულია ბავშვის ბიოლოგიურ მშობლებთან მიმართებით, ვინაიდან გასაჩივრებული რეგულაცია აწესებს უფრო დაბალ სოციალურ შემწეობას, ვიდრე ეს მინდობით ბავშვის აღზდასთან არის გათვალისწინებული.
საქმეს განიხილავს საკონსტიტუციო სასამართლოს მეორე კოლეგია.
