„ივერიის“ აჭარელი კორესპონდენტი

XIX საუკუნის 90-იანი წლებიდან აბდულ მიქელაძე სულ უფრო ხშირად წერდა „ივერიაში“ ქართული სკოლების საჭიროების შესახებ. ცნობილია 1892 წლის ოქტომბერში გამოქვეყნებული წერილი, სადაც ის აღნიშნავდა: „ჩვენ პატრონობა არ შეგვიძლიან, თქვენ ხართ ჩვენი პატრონი, დღეს ჩვენი პატრონი არავინ არის და მოგმართავთ თქვენ, ჩვენო საყვარელო ძმებო, და გევედრებით, რომ ქედაში სკოლა გაგვიმართოთ. ამ სკოლის გამართვით თქვენ დიდს დავალებას დაგვდებთ და იმედია, რომ ამას არც ჩვენ დავივიწყებთ, ჩვენთვის, ქართველი მაჰმადიანებისათვის რომ ქედაში, აჭარის ამ დიდს ადგილას, სკოლა გაგვიმართოთ და დაგვიხსნათ ათასნაირის გაჭირვებისგან მომავალში. კარგი სკოლა აჭარისათვის წამალი იქნება. მისი საშუალებით აქეთ ქართული კითხვა უფრო განმტკიცდება. იმედია, რომ ჩვენს თხოვნას შეიწყნარებენ, შეიბრალებენ ამოდენა ქართველ მაჰმადიანთა შვილებს და ქედაში სკოლას გაგვიმართავენ. ჩვენ გაჭირვებას, ბატონო, ჩვენი ენა ვერ მოგახსენებთ, ვიდრე თქვენის თვალით არა ჰნახავთ.“ ამ წერილის დაწერიდან ათი წლის შემდეგ გადაწყდა, რომ ქვემო აჭარის ცენტრში, სოფელ ქედაში სკოლა აეშენებინათ. 1903 წელს, ქედის ორკლასიან სასწავლებელში ადგილობრივი ქართველი მუსლიმების ათი-თორმეტი ბავშვი დადიოდა.