დღეს, 24 აგვისტოს, უკრაინის დამოუკიდებლობის დღე აღინიშნება. უკრაინის პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ უკრაინელი ხალხისადმი მიმართვაში განაცხადა, რომ პუტინს იმედი აქვს უკრაინის დაღლის, თუმცა ის მოკვდავია, უკრაინა კი ამ ბრძოლაში მებრძოლია და არა მსხვერპლი.
„უკრაინასთან დაკავშირებულ თავის ყველა გეგმაში პუტინმა ყველაზე მნიშვნელოვანი შეცდომა დაუშვა. მტერმა დათვალა ჩვენი რესურსები, ჩვენი მარაგები, ჩვენი ტექნიკა, მაგრამ ვერ გაითვალისწინა ის, რაც მთავარი იყო — ხალხი. უკრაინის დამოუკიდებლობის უდიდესი მიღწევა. ხალხი, რომელიც ქმნის ჩვენს სახელმწიფოს. ხალხი, რომელიც საკუთარ თავზე იღებს პასუხისმგებლობას. ხალხი, ვისაც არ სურს აქ რუსეთი და ვინც კბილებითა და ფრჩხილებით იბრძვის მშვიდობისა და დამოუკიდებლობისთვის.
რუსები ფიქრობდნენ, რომ ჩვენ უმცროსი ძმა ვიყავით, მაგრამ ცხოვრებამ დაამტკიცა, რომ ჩვენ მათთვის უცხოები ვართ. ჩვენი ხასიათის ყველა თვისება მათთვის უცხოა. ყველაფერი, რაც უკრაინელებს უკრაინელებად აქცევს.
მათ არ იციან, რას ნიშნავს, როდესაც ასობით ათასი მოხალისე მიდის იმის დასაცავად, რაც მათთვის ძვირფასია. და ის, ვინც იყო მასწავლებელი, მეწარმე, ფერმერი, მეომარი ხდება.
მადლობას ვუხდი ჩვენს ყველა მეომარს, რომლებიც მთელი ამ წლების განმავლობაში, მთელი ამ დღეების განმავლობაში და ახლა, სწორედ ამ მომენტში, იბრძვიან უკრაინის გადარჩენისთვის.
თქვენ დაიცავით ჩვენი დედაქალაქი, გაათავისუფლეთ კიევის ოლქი, ხარკოვის და ხერსონის ოლქები. თქვენ არ თმობთ ჩვენს დონბასს. თქვენ არ დათმობთ უკრაინას. თქვენ ხართ საუკეთესო დამცველები. თქვენ ხართ ევროპის საუკეთესო არმია. წერტილი.
და ეს არის უბრალო სიმართლე, რადგან ჩვენი ჯარი არა მხოლოდ დოქტრინებსა და სტანდარტებზე დგას, არამედ აქვს გული, რომელსაც არ სჭირდება დამატებითი ბრძანება მამაცობისთვის“ – განაცხადა ზელენსკიმ.
დამოუკიდებლობის დღეს ზელენსკის მიმართვის მთავარი ადრესატი უკრაინელი ხალხი და უკრაინის არმია იყო, მაგრამ ზელენსკიმ მიმართა რუსეთს და პარტნიორებსაც. „ბათუმელები“ გთავაზობთ ნაწყვეტებს მისი ვრცელი მიმართვის ტექსტიდან:
„ჩვენი საზღვაო დრონები მოქმედებაშია: მტერს ფლოტი ჰყავდა და ის ჯართად იქცევა. მაგრამ ჩვენ კიდევ უფრო მეტი უნდა ჩავძიროთ. ჩვენი საშუალო დისტანციის დარტყმები მათ ლოჯისტიკას ამცირებს. ჩვენი ათასობით ღრმა დარტყმა უკვე ნახეს მოსკოვში, ტუაფსეში, ტულაში, რიაზანში, ომსკში და ათობით სხვა ადგილას, სადაც ჩვენმა უკრაინულმა სამართალმა უკვე მიაღწია.
რუსეთმა ეს სამართალი კიდევ უფრო მეტად უნდა ნახოს. „ფლამინგოები“ იშვიათი სახეობა კი არ უნდა იყვნენ, არამედ მასობრივად უნდა მიფრინდნენ. მათ რუსეთში უნდა „გამოიზამთრონ“.
უკრაინა ამას გააკეთებს. უკრაინამ უკვე გადაჭრა პრობლემები, რომელთა გადალახვაც თავიდან შეუძლებელი ჩანდა.
გაიხსენეთ ის დღე, როდესაც 40 „შაჰედი“ პირველად გაფრინდა კიევისკენ. ზოგი ყვიროდა, რომ ეს დასასრულია, ზოგი კი ეძებდა და პოულობდა გამოსავალს.
ახლა ჩვენ „შაჰედების“ 90%-ზე მეტს ვანადგურებთ. რუსეთი რეაქტიული ძრავებით მომუშავე თვითმფრინავებზე გადავიდა. ჩვენ უკვე ვანადგურებთ მათ, მაგრამ ეს მასობრივად უნდა გავაკეთოთ. იგივე უნდა მოხდეს მათ ბალისტიკურ რაკეტებთან დაკავშირებით. უკრაინა ყველაფერს აკეთებს ამისთვის. და ის წარმატებას მიაღწევს. რადგან მან უკვე არაერთხელ დაამტკიცა, რომ ჩვენი ჯიუტი მტკიცე გადაწყვეტილება უბრალოდ მათ კალიბრს აღემატება.
ამ სიტყვების უკან მილიონობით უკრაინელი დგას. ჩვენი საუკეთესო თვისებები, უნარები, გამოცდილება, ჩვენი უნარი, გავუმჯობესდეთ, გავძლიერდეთ და ყველაფრის მიუხედავად წინ წავიწიოთ“.
„….დღეს ვიღაც ფრონტზე მყოფ ბიჭებთან მიიჩქარის, რადგან ომს შაბათ-კვირა არ აქვს.
ვიღაც ახლა საოპერაციოში სიკვდილს ამარცხებს.
ვიღაც სხვამ დღეს გათენებამდე გაიღვიძა, რათა ჩვენი ქუჩები სუფთა იყოს, რათა ჩვენს მინდვრებში მოსავალი მოვიდეს, რათა სასწავლო წლისთვის მზად ვიყოთ, რადგან სულ რაღაც ერთ კვირაში ათასობით პირველკლასელი მთელ უკრაინაში პირველი სკოლის ზარის ხმას გაიგონებს. და ეს არის უკრაინა, სადაც სრულმასშტაბიანი ომის მეხუთე წელსაც კი სიცოცხლე იმარჯვებს.
უკრაინა რჩება საკუთარ თავში. უკრაინა ამაყობს თავისიანებით. თავისი ხარკოვით – ჭეშმარიტად დაუმორჩილებლით. თავისი დნიპროთი – ჭეშმარიტად შეუჩერებლით, რომელიც დაუსვენებლად შრომობს სიცოცხლის გადასარჩენად. ზაპოროჟიეთი და მისი ფოლადის ხასიათით. ოდესით, რომლის ოპტიმიზმიც მის ხალხშია – ხალხში, რომელსაც მზის ანთება და რუსული ბნელის დაძლევა შეუძლია.
ვამაყობთ ჩვენი ყველა ქალაქით: ჩვენი ჩერნიჰივით, სუმით, კრივოი-როგით, კრამატორსკით, ნიკოპოლით; თითოეული ქალაქითა და სოფლით, რომლებიც გეოგრაფიულად ახლოს არიან ფრონტთან, მაგრამ ღირებულებებით ძალიან შორს რუსეთისგან. მადლობა თქვენ, ჩვენო კარიბჭევ. მადლობა სიმტკიცისთვის“.
„…პუტინი წარსულშია ჩარჩენილი. ის კვლავ ძველებურ უკრაინას უყურებს – ისეთს, რომელიც ჩუმად რჩება, გადაყლაპავს, აიტანს, რომ უკრაინა არსად არსებობს, გარდა მისი „პატარა საქაღალდეების ანგარიშებისა“.
ჩვენი სახელმწიფო დიდი ხანია განსხვავებულია. არა დამკვირვებელი, არამედ მოთამაშე. არა მსხვერპლი, არამედ მებრძოლი.
ჩვენ არ დავუშვებთ, რომ მათ ინიციატივა ხელში ჩაიგდონ, ევროპა და მთელი მსოფლიო მოატყუონ და იფიქრონ, რომ უბრალოდ დონბასი უნდა დათმონ და ყველაფერი მალე დამთავრდება. ჩვენ არ გვაქვს ილუზიები. ჩვენ არ ვენდობით მათ. ჩვენ არ ვაპირებთ კრემლის ნახევარი მილიონი ჯარისკაცი გადავურჩინოთ.
რუსეთი მუდმივად გადადებს თარიღს, როდესაც ისინი „აუცილებლად მთელ დონეცკის რეგიონს აიღებენ“.
უკრაინა სხვაა და ის არ თმობს იმას, რაც მას ეკუთვნის.
რუსეთს მშვიდობა არ სურს. მას მობილიზაცია სურს. ჩვენ ამას ცივი გონებით ვხვდებით. ჩვენ ვმოქმედებთ. ჩვენ უნდა გავაძლიეროთ ჩვენი ჯარი, გვქონდეს ყველაფერი, რაც ჩვენი თავდაცვისთვის არის საჭირო, ჩვენი მეომრები უნდა იყვნენ მომარაგებულნი და აღჭურვილნი ყველაფრით, რათა მტრის არმიის შევსება ჩვენი ნიადაგისთვის სასუქად იქცეს.
პუტინს იმედი აქვს, რომ დავიღალეთ. მაგრამ ჩვენ ვიცით, რომ ის მოკვდავია. მან ვერასდროს გაგვიგო. ახლა კი მას ამის დრო აღარ აქვს.
თქვენ გინდოდათ მთელი უკრაინის, მთელი ჩვენი მიწის წართმევა; ამის ნაცვლად, თქვენ დაკარგეთ ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნები, თქვენი ფლოტი, თქვენი მოგება, მთელი თქვენი თაობა, რომელიც ხორცის საკეპ მანქანაში გაგზავნეთ. თქვენ გინდოდათ ჩვენი წაშლა რუკიდან; ახლა კი თავად აღარ არსებობთ ცივილიზაციის საერთაშორისო დღის წესრიგში. 27 წელია რუსეთის მეთაური დიდებულებაზე ლაპარაკობს, მაშინ როცა რუსეთი ბენზინის რიგებში დგას“.
„…..ყველაფერთან დაკავშირებით, რაც დღეს უკრაინას იცავს, ჯერ გვითხრეს: „შეუძლებელია“, შემდეგ – „ძალიან რთულია“ და შემდეგ – „არა ასე სწრაფად“. შემდეგ კი ამერიკამ მიიღო გადაწყვეტილება. ამან გაამართლა. და ამერიკის ძალა აბსოლუტური იყო.
ჩვენ არ გთხოვთ, რომ ჩვენთვის იბრძოლოთ. მიეცით უკრაინას ყველაფერი, რაც მას სჭირდება ამ ომის შესაჩერებლად, რათა შეაჩეროს ის უფრო სწრაფად, ვიდრე პუტინს შეუძლია შემდეგის დაწყება.
ამის თავიდან ასაცილებლად, ჩვენ ერთად უნდა ვიმოქმედოთ. ევროპა უნდა იყოს ევროპა. გაერთიანებული, ამბიციური, მამაცი.
ჩინეთი აღარ უნდა გაჩუმდეს. …ჩინეთმა უნდა დაამტკიცოს თავისი ამბიცია, იყოს მსოფლიოს ერთ-ერთი ლიდერი, არა მხოლოდ ეკონომიკურად და ტექნოლოგიურად, არამედ როგორც ცივილიზაციაც – ნათლად უნდა აჩვენოს, რომ არცერთ დიქტატორს არ აქვს უფლება, პლანეტას თავისი ძველი ქობინებით დაემუქროს“.
„35 წლის წინ უკრაინა ხელახლა დაიბადა. მან დამოუკიდებლობა აღიდგინა. ის არც გვაჩუქეს და არც გვათხოვეს — მისთვის ვიბრძოლეთ. ადამიანები მისთვის სიცოცხლეს რისკავდნენ. იმისთვის, რომ წინა თაობების ყველა საქმე ამ დღემდე მოეყვანათ — 1991 წლის 24 აგვისტომდე. მაშინ უკრაინის დრო დადგა. თუმცა არავინ დაგვპირებია, რომ ეს გზა მარტივი ან უდარდელი იქნებოდა.
2022 წლის 24 თებერვალს ისტორიამ ჩვენი დამოუკიდებლობა გამოცადა. მან კითხვა დაგვისვა: ვინ ვართ ჩვენ? ბრბო თუ ხალხი? სუსტები თუ მებრძოლები? ცივილიზაციასა და ორკებს შორის ბუფერი თუ სახელმწიფო?
მადლობას ვუხდი მილიონობით უკრაინელს, რომლებიც კვლავ იძლევიან თავიანთ პასუხს უკრაინის, დამოუკიდებლობის სასარგებლოდ.
ჩვენ ამისთვის მთელი ძალითა და შეუპოვრობით ვიბრძოლეთ — 1 643 დღის განმავლობაში. გაბედულად. გამძლეობით. ჯიუტად. და ამ დღეს განსაკუთრებული ემოციებით ვხვდებით.
ომის წლებმა სრულიად განსხვავებული გრძნობების მთელი სპექტრი დაგვიგროვა. უკრაინელები ამაყობენ საკუთარი თავით — თუმცა ყოველგვარი პომპეზურობის გარეშე. ისინი მოკრძალებით ხარობენ. ერთმანეთს ულოცავენ, რადგან იციან დამოუკიდებლობის ფასი.
თვალები ერთდროულად ცრემლითა და იმედით გვაქვს სავსე. გვტკივა, მაგრამ ვსწავლობთ, როგორ ვიყოთ მათ ბოროტებაზე ძლიერები. ყველანი დაღლილები ვართ, მაგრამ დიდხანს არ ვწუწუნებთ. უკრაინას ნამდვილად სურს მშვიდობა, მაგრამ ის დანებებისთვის მზად არ არის.
ამ 35 წლის განმავლობაში საკუთარ თავზე ბევრი პროგნოზი მოვისმინეთ. და თითქმის ყველა მათგანი მცდარი აღმოჩნდა. ამბობდნენ, რომ სახელმწიფო ვერ გადარჩებოდა, რომ ვერ გავუძლებდით არეულობებსა და განსაცდელებს. 24 თებერვალს კი ამბობდნენ, რომ მხოლოდ რამდენიმე დღეს გავუძლებდით. მაგრამ ჩვენ მთელი ეს დრო გავძელით — დამოუკიდებლობისთვის, ომის მთელიპერიოდში.
ბრძოლა ამისათვის, ბრძოლა ყველა წინა თაობის თავისუფლებისთვის, ისეთი განწირული იყო, რომ მსოფლიოში ზოგიერთმა „გიჟებიც“ კი გვიწოდა. თუმცა, უკრაინელები ყოველთვის ყველაფერს აკეთებდნენ იმისთვის, რომ ოდესმე გვეთქვა: „ღმერთო ჩემო! ჩვენ თავისუფალი ხალხი ვართ!“
ოცდათხუთმეტი წლის წინ ის დღე დადგა. და დადგება ის დღეც, როცა უკრაინაში მშვიდობა იქნება.
ჩვენ ყველანი ადამიანები ვართ. ყველას გვინდა, ვიცხოვროთ ისეთ დროში, რომელიც ისტორიული კი არა, უბრალოდ მშვიდი, წყნარი და უსაფრთხო იქნება. მშვიდობიან უკრაინაში. უკრაინაში, რომელმაც შეძლო. რომელმაც თავისი მიწა დაიცვა. რომელმაც საკუთარი თავი და დამოუკიდებლობა შეინარჩუნა. სწორედ ამისთვის ვიბრძვით. სწორედ ამისთვის ვდგავართ“ – განაცხადა ზელენსკიმ.