ბავშვებს, რომლებიც სკოლაში მშიერი არიან, „ქართული ოცნება“ საკვების ნაცვლად უნიფორმას სთავაზობს. რატომ არ ღირს სანახაობაზე, ანუ ფორმაზე დისკუსია მაშინ, როცა მშობლებსაც და მოსწავლეებსაც სულ სხვა, ბევრად მნიშვნელოვანი მოთხოვნები აქვთ, ამ დროს კი, სახელმწიფო მათ არ უსმენს.
„შესთავაზო მშიერ ბავშვს ფორმა საკვების ნაცვლად, გულწრფელად გითხრათ, პირდაპირ დაცინვაა“, – ამბობს მშობელი მედეა ტურაშვილი „ბათუმელებთან“.
ჩვენ მას „ქართული ოცნების“ კონცეფციის შესახებ ვესაუბრეთ, რომელიც „ოცნების“ განათლების მინისტრმა, გივი მიქანაძემ 2 დეკემბერს წარმოადგინა.
- ქალბატონო მედეა, თქვენ ამბობთ, რომ ფორმასა და მის დიზაინზე დისკუსია მეორეხარისხოვანია მაშინ, როცა ბავშვები სკოლაში არიან მშივრები. რა საკითხებზე უნდა მსჯელობდეს დღეს საზოგადოება რეალურად და რატომ?
„გულწრფელად რომ გითხრათ, დაცინვაა შესთავაზო მშიერ ბავშვს ფორმა. სხვა სახელი ამას არ ჰქვია. განსაკუთრებით ის ნაწილია კომიკური, მშობლებს ჩავრთავთ ფორმის დიზაინის შერჩევაშიო, რომ უთქვამთ.
ჩვენ, მშობლები, წლებია შეწუხებული ვართ სამი სისტემური პრობლემით: პირველი – ეს არის დაბალი განათლების ხარისხი;
მეორე – სკოლების კატასტროფული ინფრასტრუქტურა, სადაც ჰიგიენა მოუწესრიგებელია და არ არის უსაფრთხო გარემო;
მესამე – რა თქმა უნდა, ეს არის ბავშვების შიმშილი და არასახარბიელო მდგომარეობა სკოლებში. ვერავინ დამარწმუნებს, რომ მშიერი ბავშვი კარგ განათლებას იღებს.
მინდა გავიგო, რა კავშირია ფორმასა და განათლების ხარისხს შორის. ჩვენ, მშობლებს ის კი არ გვაწუხებს, რას ჩაიცვამს ჩვენი შვილი, არამედ გვაწუხებს, როგორ მიიღოს მან ისეთი განათლება, რომელიც მომავალში ამ ბავშვებს ჩამოაყალიბებს კარგ მოქალაქედ და მისცემს საშუალებას, რომ გააგრძელოს წარმატებული ცხოვრება.
რომელი სკოლის ფორმა ეხმარება ამაში მათ? რომელი კვლევების საფუძველზე გადაწყდა, რომ სკოლის ფორმა ეხმარება ბავშვებს განათლების ხარისხის ამაღლებაში? ეს არის დაცინვა, ეს არის უუნარობის გამართლება, უნდათ ასე შემოგვაჩეჩონ რაღაც საკითხი, რომელიც ვითომ უნდა ავიტაცოთ.
კრიტიკული ვარ იმ ადამიანების მიმართაც, რომლებიც სვამენ შეკითხვებს, – „მოგწონთ ეს იდეა?“
რა კავშირი აქვს ამ იდეას იმ რეალურ პრობლემებთან, რომლებსაც ჩვენ წლებია სისტემატურად ვეჩეხებით.
ახლახან, როცა მუნი გავრცელა სკოლებში, ჩემი 10 წლის შვილი გაოცებული მეუბნებოდა – „დედა, საპონი ჩაასხეს ტუალეტში“. წარმოგიდგენიათ? მუნი რომ გავრცელდა, ახლა დაორგანიზდნენ. ვინმემ ამიხსნას, ამ პრობლემას ფორმა როგორ აგვარებს?
სკოლაში ბავშვები სისტემატურად არიან მასწავლებლის მხრიდან არასათანადო მოპყრობის ობიექტები. ყვირილი, კივილი კლასის მართვის მექანიზმია? ამ პრობლემას ფორმა მოგვიგვარებს?
მასწავლებელიც დასტრესილია მუდმივად, რადგან სკოლაში უხმო და უჩინარია, მას არავინ არაფერს ეკითხება. დაბალი ხელფასი აქვს და, შესაბამისად, ეს ყველაფერი პირდაპირ გადმოდის ბავშვებზე კლასში.
ვინმემ ამიხსნას, ჩემს შვილს ფორმა ეცმევა თუ ფორმის გარეშე მივა სკოლაში, ამით გამოსწორდება განათლების ხარისხი? ამიტომ ეს არის საკითხის შემოჩეჩება და ჩვენი ინტერესის გადატანა უფრო უმნიშვნელო თემაზე.
- ფორმების შემოტანის მცდელობა ხომ ჰქონდა წინა ხელისუფლებასაც და ვნახეთ, რომ არ იმუშავა, რადგან ხშირად, ზომებიც კი აცდენილი იყო.
კერძო სკოლებში შეიძლება ამართლებს ფორმა და მე ამაზე არ მაქვს საუბარი.
მე, როგორც მშობელს ის უფრო მაინტერესებს, რის საფუძველზე დაადგინა მინისტრმა, რომ დღეს ფორმაა ჩვენი მთავარი პრობლემა. ვის ჰკითხა, ვისთან გაიარა კონსულტაცია? ბოლოს როდის შეხვდა რომელიმე მშობელს? ბოლოს როდის მივიდა სკოლაში.
გაარკვია, როგორია ჰიგიენური მდგომარეობა და რით იკვებებიან ბავშვები? მე გეტყვით, 11:00 საათზე თუ შეხვალთ სკოლაში, დაინახავთ რიგებს, სადაც ბავშვები ქრონიკულად დგანან დიდი ცომიანი ლობიანებით და ხაჭაპურებით. ეს არის კვება? ეს არის ბავშვის მოთხოვნების დაკმაყოფილება? ეს არის ბავშვის საუკეთესო ინტერესი?
გაგვცეს მინისტრმა პასუხები, რის საფუძველზე შეიმუშავა ის პრიორიტეტები, მათ შორის გნებავთ მე-12 კლასის გაუქმება, გნებავთ რაღაც სხვა, რასაც ახლა გვთავაზობენ. რის საფუძველზე დაადგინა, რომ ის ზომები რის მიღებასაც აპირებენ, მოაგვარებს ამ პრობლემებს.
- სპეციალისტებს ვესაუბრე და მოიწონესო, ამბობდა მიქანაძე.
ჩვენც ვუსმენთ სპეციალისტებს, მაგრამ ისინი სხვა რამეს ამბობენ. დავანებოთ თავი სპეციალისტებს, მშობლებს ვის ჰკითხეს?
- „ოცნების“ დეპუტატი რიმა ბერაძე და მათი მინისტრები ჩანდნენ კადრებში. უნდა ვივარაუდოთ, რომ ალბათ მათ მაინც ჰკითხეს აზრი?
ალბათ. მასწავლებლებიც ჰყავდათ დაპატიჟებული პრეზენტაციაზე, მაგრამ მათი ხმა არ გაგვიგონია. ფორმალურია ეს მიწვევაც ხომ? ხომ შეიძლება ვინმესთან შინაარსობრივი კონსულტაცია გაიარონ. ვიცი, რომ სამინისტროს შიგნითაც უკმაყოფილოა ბევრი სპეციალისტი 12-წლიანი სწავლის გაუქმებით. ესმით კი, რამხელა დარტყმას აყენებენ განათლების სფეროს.
12-წლიან სწავლებაზე როცა გადავდიოდით, მაშინ სამწლიანი პროცესი მიდიოდა და არგუმენტებიც გვესმოდა. ახლა 11-წლიანი სწავლების შემოღების ერთადერთი არგუმენტი არის ის, რომ „შრომით ბაზარს დააკლდა მუშახელი“.
მშობლებს გვეუბნებიან, თან პირდაპირი ტექსტით, რომ ჩვენი შვილები 17 წლის ასაკში მონურ შრომაში უნდათ რომ ჩააბან. იმის ნაცვლად, რომ მეუბნებოდეს, ახალგაზრდობაში ჩავდებთ ინვესტიციას, რომ განვითარდნენ ისინი მეცნიერებაში, კულტურაში, განათლებაში, ტექნოლოგიების სფეროში, რომ წინ წავიდეთ, როგორც განვითარებული ქვეყანა, გვეუბნებიან, რომ იაფი მუშახელი უნდა მოამზადონ რუხაძისთვის, „ვისოლ ჯგუფისთვის“ და ვიღაცის კაზინოებისთვის.
კარგად მახსოვს, როცა პირველად დააანონსეს ეს რეფორმა, მეორე დღეს წავიდნენ და შეხვდნენ ბიზნესჯგუფებს. ერთადერთი, ვისთანაც მათ ეს საკითხი განიხილეს, იყო ბიზნესები. იმათ ელაპარაკებიან, რომ მათ ინტერესებს მოერგონ.
შეუძლებელია მე, მშობელს არ მკითხო, როგორი განათლება მინდა ჩემი შვილისთვის და როგორ წარმომიდგენია მისი მომავალი. თუ დღეს მე საშუალება არ მაქვს, რომ ჩემ შვილში მილიონები ჩავდო, როგორც თვითონ დებენ მოპარულ მილიონებს, მეუბნები, რომ ჩემი შვილი უნდა დარჩეს მუშახელად? ამას მეუბნება დღეს სახელმწიფო.
- ეს ხომ არ არის ისმის ბრალი, რომ არც „ოცნების“ მინისტრს და არც სხვა მათ მაღალჩინოსნებს თავიანთი შვილები არ დაჰყავს საჯარო სკოლაში?
რა თქმა უნდა. გვიპასუხოს ჩვენ, მშობლებს განათლების მინისტრმა, რატომ არ დადიან მისი შვილები საჯარო სკოლაში? არც წინა განათლების მინისტრის შვილები დადიოდნენ და არც იმის წინასი.
გვიპასუხონ იმ დეპუტატებმა თუ მინისტრებმა, რომლებიც ტაშს უკრავდნენ განათლების ამ კონცეფციას, რატომ არ დაჰყავთ შვილები საჯარო სკოლაში, თუკი ასეთი პროგრესულია მათი რეფორმა.
ირაკლი კობახიძის შვილი ჩემი შვილის ბაღელი იყო. რატომ არ დადიან მისი შვილები საჯარო სკოლაში. ასე ხელაღებით რომ წყვეტს სხვისი შვილების ბედს, ეს შეიძლება ხომ?
- ამ ერთფეროვან უნიფორმებში, ბევრი ე.წ. წესრიგს ხედავს. მაშინ როცა, დამატებითი ხარჯია მშობლისთვის რეალურად. რა შეგიძლიათ უთხრათ მათ, ვინც ამ ასპექტებს ვერ ხედავს?
მე ორი შვილი მყავს – ერთს მოუწევს ფორმით სიარული, მეოთხე კლასშია. გამოდის, ყოველ წელს უნდა ვუყიდო ფორმა, რადგან ამ ასაკში ბავშვი იზრდება და ერთი და იგივე ფორმა არ გამოადგება. წელიწადში მინიმუმ 300 ლარი უნდა გავიღო ამ ფორმებისთვის და რატომ? რაში დამეხმარება მე ეს. სისულელე და მარაზმია.
ამის ნაცვლად ის ეთქვათ, რომ მე-12 კლასი გახდებოდა ფუნქციური და მშობლებს მოგვიხსნიდნენ რეპეტიტორების ტვირთს. ეს ნამდვილად იქნებოდა ბევრისთვის მისაღები. მაგრამ მიქანაძე, რომელსაც ცხოვრებაში პოლიციის გარდა არცერთ სხვა სფეროსთან არ ჰქონია შეხება, ასე უროგანტულად წყვეტს ასეთ საკითხებს.
- ფიქრობთ, რომ ასეთი კრიტიკული ცვლილებების დროს, არ ღირს მხოლოდ ფორმაზე აქცენტირება საზოგადოების მხრიდან და რას აზარალებს რეალურად ასეთი მსჯელობა?
როგორც მშობლები, ალბათ იმაზე უნდა დავფიქრდეთ, რა მოემსახურება ჩვენი შვილების ხარისხიან განათლებას რეალურად. როცა ამდენი პრობლემაა სკოლაში, მხოლოდ ფორმების განხილვით ვერ გადაწყდება ეს საკითხები.
ვიღაცას ფორმაზეც შეიძლება შესტკიოდეს გული, მაგრამ ნომერ პირველი პრობლემა ჩვენი შვილებისთვის არის ის, რომ ვილაპარაკოთ, რატომ დადიან ჩვენი შვილები მესამე ცვლაში, რატომ არის ისე, რომ წიგნს კითხულობ და რა წერია შიგნით, ვერავინ გაიგებს, რატომ შიათ ბავშვებს სკოლაში და რატომ არ აქვთ ლაბორატორიები.
ქიმიის მასწავლებელი ვითომ რომ ატარებს კლასში რაღაცა ცდას, თავისივე მოტანილი კოლბებით და სათლებით, ეს არის ხარისხიანი განათლება?
ჩახედონ ფინურ განათლების სისტემას, საერთოდ არ აცვიათ იქ ფორმები ბავშვებს, მაგრამ ხომ აქვთ საუკეთესო განათლების სისტემა. ის შეისწავლონ და გაარკვიონ რა პრინციპებზე დგას. იქ მასწავლებლები წივილ-კივილში არ ატარებენ გაკვეთილებს და ლაბორატორიებიც არსებობს სკოლებში.
შემოგვიგდებენ ხოლმე მეორეხარისხოვან საკითხებს, გვაბნევენ და შემდეგ მთელი ენერგია მიდის ამ არაფრის მომცემი საკითხების განხილვაში.
- როგორ ფიქრობთ, რატომ ხდება ისე, რომ სახელმწიფო ამ ქვეყანაში არასდროს უწევს მშობლის აზრს ანგარიშს და ყველა საკითხს პარტია ან მინისტრი წყვეტს?
ჩვენ მშობლები ვაპირებთ დაორგანიზებას, რადგან ასეთი პერიოდი, რაც ახლა გვიდგას, არასდროს გვქონია აქამდე, თუ როგორ არის უგულებელყოფილი და იგნორირებული მშობლის, მოსწავლის ხმა.
იყო პერიოდი, როცა განათლების მინისტრებსაც ვხვდებოდით, ახლა კი სრულიად ჩაკეტილი აქვთ კარები. მშობლის სკოლაში შესვლაც კი გართულებულია და ყველა კარი ჩაკეტილია.
ჩვენ, მშობლები იმ აზრზე ვართ, რომ ყველა მაღალჩინოსნის შვილმა საჯარო სკოლაში უნდა ისწავლოს. ასევე, პოლიტიკასთან შეზრდილი ბიზნესმენების შვილებმაც უნდა ისწავლონ საჯარო სკოლებში, რადგან მათი მშობლები სხედან პარლამენტში და ჩვენი შვილების ბედს წყვეტენ.
ინებომ კეთილი და თავიანთი შვილებიც ატარონ იმ საჯარო სკოლებში, სადაც ასეთ რეფორმებს გვიტარებენ. თუ იტყვიან, რომ ეს არჩევანის შეზღუდვაა, მაშინ ჩვენც უნდა გვქონდეს არჩევანი. ჩვენ შვილებს ხომ უზღუდავენ არჩევანს?
